Meğer Ne Belalı Başım Varmış

Şu pamuğu yanık belalı başımdan

Faydasız sefa mı sürmedim!

Ve acı veren dert çektiren günlerden' mi görmedim,

Kimler bıkmadı kimler, gözyaşlarımdan,

Sel gibi akarken günler aylar yıllar,

Yaşamadan ihtiyarladım ben..

Karaymış alın yazım,

Kara;

Değişsin dedim de, kendimi zorladım /güldüm

Olabildiğince her şeyi unutmak için.

Her derdimi içime attım

Olmadı;

Kendimi dağlara verdim yele sele yağmura verdim

Olmadı;

Ve daraldım bunaldım!

Üstüme, üstüme gelen kötülüklerden' de ben!

Sonunda!

Kırıldı kolum kanadım..

Sigaraya içkiye verdim kendimi

Çok zaman;

Çareyi onda aradım.

Akşam oldu gün batarken atarım üstümden dedim

Gittim;

Götürdüm denizin dalgalarına döktüm neyim varsa içimde

O da geri verdi;

Ve oturdum mavilere dalgalarda ağladım..

Hiç bela eksik olmadı başımdan.

Meğer ne belalı başım varmış şu benim.

Bıktım;

Şu dünyanın hem yazından hem de kışından!

Kalmadı direnmeye mecalim.

Vaz geçtim sonunda ben canımdan,

Ve de malımdan..

Yorgunum dostlar;

Öyle yorgunum ki ben

Göz kapaklarım kalkmıyor yorgunluktan

Kalkıp gitsem de etrafa bakındığım balkondan.

Yürümeye tahammülüm yok

Yoldan geçenlere bakarım

Sokaktaki çocukların neşesinden neşe alırım

Gülerim ya da gülmeye çalışırım sırf keyfim yerine gelsin diye

Yalandan..

A.Yüksel Şanlı er

23 Eylül 2012

Antalya.