Şimdi Yar Önümüzde Kış

Sus hiç konuşma
Duysun cümle âlem görsün ahval
Bitirdim yüreğimdeki 'Hasretine Tutsak' baharları
Ve anılarda gözyaşlarımdan binlerce sayfa mor/sa
Bil ki
Aşka yelken açmış bütün 'YAZ / LARA' çizgi çektim
El / veda

Dağları mı yık artık hiç değil umurumda
Şimdi yar elde son bahar
Nasıl da telaşa mıhlandı bedenin
Ben bittim, sen bittin, biz ve aşk...
Yittik metelik bile etmeyiz artık
Ufukta tiz bir fersiz mum yanar
Değil mi ki saatler gidişine durdu yar

Görüyorsun ya
Ne çok yoruldum artık hüzünlü şarkılardan
Ne çok bezdim acılarımı an be an yaşamaktan
Aklı avareyim bu yürekte sönmeyen yangınlardan
Neyse ki hala kopmadım ben kopmam umutlarımdan
Kim bilir belki de
Önümüzde yaşanası mümkün ayazı / boranıyla
Uzun uzadıya hiç bitmeyecek bir kış var...

Bilir misin şair
İçimiz de ne çok dünlerden arta kalanlar
Henüz hiç el bile değemediğimiz
Yürek fırtınalarımızdan kopan
Ve hala avuçlarımızda saklı kalan
Önümüzde yaşanası kış...