Beyaz Gül

su ne kadar berrak bu son güz sabahı

sabun köpüğü umutlardan sızarak gelmiş

zemheri ayında gül isteyenlere ikramı

yağmurun bereketi belki de zamana sunulmuş

eşsizler eşsizi beyaz gül

sen bütün kirliliklere inat kuşanmışken ahı

dinmek bilmeyen hicranlarına gazeller ekle

hiç de nankör olmayan iklimlerin taze kokusu

beni ıtırların buğulandığı yerlerde bekle

biliyorum yüreğin eller gazeli

toprağa karılınca biter mi sandın elemler

sabah rüzgârını sinende hissetmeyi

unutunca beyaz gül

bak en güzel serenadıyla aydınlanıyor gönül

 kıpkırmızı haşmetiyle sana çırasını yakmış

yanı başındaki gül

bülbül bitti diyenlerin inadınaymış

kendinin farkında bir dal

bahçemde açan son beyaz gül

vaktin yelpazesine tutunmuş birkaç serçe

boğuşunca kış gelmez sananlar

kışı bulunca tenlerinde

yeniden boğuşmaya başlar

birkaç tane yem içinde

oysa yayla çiçeği başlar

kardan sıyrılmış bir o kadar temizlik içinde

başı semaya dönük

beyaz gül

rengini kırmızıya boyayınca birkaç can

gelen bahardan habersiz

 şimdi defterlerini dolduruyorlardır karalanmış

karlar yağınca dileklerine

fitnenin uykudan uyandığı demlerde

kilitlemeden vücudum

ben canlar için tüm kaslarımla

eşsiz kavgalara girerim

bütün gürbüzlüğü ile açsın diye

beyaz gül

o kadar uyumlu ki her şey

bırak öyle kalsın

bu yürek bu güle boyansın

bozulmasın bu evrende iyilik kalsın

bir kurban lazımsa da

bizi o bayramın kurbanı saysın

rengini almış kırmızı beyaz

ortada yürek hep baki kalsın

solmayacak ise

beyaz gül…

                            23.10.2012 GAZİANTEP