Kaderden Kaçılmıyor

o gün adımların çekilirken sokaklarımdan

her gece hüzün cinayetleri işlendi bakışlarımda

köşe başlarını esir almışken anılarımız  bir bir

duvarlarımda unuttuğun gölgelerin ağlardı

sabrın gülleri yandıkca avuçlarımda

oysa ki...

dudaklarım dudaklarının kıyısında yaşardı

tek dokunuşumla  sevdayı hecelerdi rüzgar

ve  şimdi

gök kubbesini kaybetmiş bir şehirdeyim

farkında mısın ?

faili bir mechul bir yaralı  bıraktın ardında

biliyor musun ?

sessiz sabahları görmez di benim yüreğim

gözlerimde sislenen anılar karışırken toprağa

ve bende  giden sadece sen tek sen de  değildin

çocuk gülüşlerimde gitti  usulca ardından

ve şimdi...

bütün  ağıtlara  demirlenmiş boş bir bedenim

baktığım   aynalar hep birer  yabancıdır bana

ki yaralı gönlüme kan aramakta nafile biliyorum

bu yazgı doğduğum gün  yazılmışsa  alnıma

anladım ki..

insan kaderinden kaçamıyormuş

kader  çizgimiz  yazılmış bir kere alnımıza

aysu...