Ve Güneşin Göz Bebekleri

elleri nasır bağlamış bir hazan çatlıyor dudaklarımda

ve güneşin göz bebekleri !

kısır şiirler doğurduğunda  beyaz  sayfalarıma

uykusundan uyanırken   yavaşca kahve rengi günler

biliyorum  usulca yer değiştirecek  yine  siyahla

seni mechule beni  hasretine  taşırken zaman

yok oluyorum  keder çıkmazında

usandım hatta yaşamaktan

tecrit edilmiş  duygular besliyorum  nicedir

sabıkalı günler firar ederken   hayatıma

ve ben tozlu raflarda unutulmuş anılarımı

seriyorum..

yine sarı bir eylülün  kederli  kucağına

ki... serseri  kurşun misali

hızla sensizliğime  akıyor  zaman

ve ben susuyorum !

sanki... bütün kelimeler silinmiş lugatımdan

oysa ki...

azarlanmış ne çok yağmurlarım var benim

temmuzu ağustosu çıkarıp almışlar aklımdan

eylülün hışmına  tutsak bir hayat sürüyorum

ve bedenim pasaportlu  acılara yine  gebe

korkuyorum...

yarına  yeni  özlemler doğurmaktan

ki...  zaten etrafım  ölü ceninler diyarı

şubat soğuğuna esir düşmüş sevişmelerimiz usulca

biliyor musun ?

at koynundan  gelen  çığlıklarına  sağırım artık

unuttum !

yüzümde ki o masum çocuk bakışlarımıda

ve artık  korkmuyorum hiç bir şeyden

ve ...hatta..hatta...

an be an ölümün yaklaşmasından

varsın !

elleri nasır bağlamış hazan çatlasın  dudaklarımda

ve güneşin göz bebekleri

yine  kısır şiirler doğursun  lekeli   sayfalarıma

aysu...