Terkib-i Bent ( Muhteşem Süleyman )

Ey Süleyman ayrı düşsen, özde sensin muhteşem;

Akdeniz yığdırsa hicran, közde sensin muhteşem!

Sen cihangir, sen heveskâr, sen gönüller şâhısın;

Mevsimim sustursa derman, sözde sensin muhteşem!

Nehre yangın girse, örmem kahrı nur vicdanlara;

Perdeler kaldırdı Rabbim, gözde sensin muhteşem!

Çağlatıp durdun gönüller, meşki serdin canlara,

Kor hazanlar senle memnun, güzde sensin muhteşem!

Asrımın bağrında güller çağlatıp durdun şahım;

Kahrı savdın, nûru gördün, yüzde sensin muhteşem!

Şimdi mâhın yığmasın hiç derdi, derman yüklesin!

Öyle yığdırdın ki sevdâ, şimdi hüsran beklesin!

Bahçelerden nûru aldım, cânı kursun Mihrimah;

Gözdelerden meşki çaldım, bağrı yarsın Mihrimah!

Aşkı alsın handelerden, lebde vuslat toplasın;

Neyle hüsran yakmışım ben, kahrı kırsın Mihrimah!

Topkapı'mdan çağlasın nur, zehri döksün sâkiler;

Neşvelerden neşve buldum, meşki yorsun Mihrimah!

Mehterim zerk ettirip dursun bugün kor cenkleri;

Harmanımdan almışım zâr, gönlü sarsın Mihrimah!

Gökte yansın mâhımın nur rengi, yansın közlerim;

Üsküdar'dan bulmuşum feyz, kalbe varsın Mihrimah!

Söylesin deryam bugün meltemlerin nur raksını!

Yığmasın dermanlarım hiç şeytanın zor raksını!

Gönle kasvet girmesin hiç, cenkle yansın Barbaros;

Kalbe dertler sermeyin hiç, muştu sunsun Barbaros!

Nehre fettan sokmayın, meltemlerim dağlanmasın;

Aşkla deryam titresin hep, meşke konsun Barbaros!

Neyle tekbir kardırın siz, mâbedim kırsın yeis;

Gülşenimden gelmesin kor, nûru ansın Barbaros!

Akdeniz çağlattırıp dursun bugün can mâzimi;

Tütmesin hüsranla sık sık, köşke konsun Barbaros!

Târihim mehtâbı yığsın yanmayan deryâlara;

Dilde şevksin, közde dildâr; canda şansın Barbaros!

Sâlihim sürsün gönülden yandığım dermanları!

Âşığım bir bir düzeltsin bozduğum meydanları!

Önceler görsün güneşler, nûru versin şehrime;

Tütmesin sessizliğim, dermânı sersin şehrime.

Nur Süleymânım nefessiz kalmasın bağrımda hiç;

Tütmesin sonsuz karanlık, şavkı örsün şehrime.

Caddeler kırgın, sokaklar gönle dargın kalmasın;

Âsumânın kahrı bitsin, şûle dersin şehrime.

Görmesin hiç canlarım kâbuslu mâtemler bugün;

Mehterim yığdırmasın zâr, şevkle girsin şehrime.

Rintlerin bağrında her gün çağlasın kor nağmeler;

Bülbülüm kırsın kahırlar, meşki kursun şehrime.

Solmasın harmanlarım, mevsimlerim can yıkmasın!

Tütmesin hüsranlarım, taksimlerim hâr yakmasın!

Özde közsün; dilde sözsün; canda gülsün sultanım!

Bayramım bayram bugün, eşkimde gölsün sultanım!

Aşka vurgun leblerin hülyamda yangın başlatır;

İlhamım canlandı, kor mısramda selsin sultanım!

Cenklerinden feyzi aldım, mehterimden meşkleri;

Sermişin rüzgârı sık sık, bağda yelsin sultanım!

Bâkiler yığdırsa mâtem, canda ölmezsin şahım;

Vermişin hep câna vuslat, kalbe tülsün sultanım!

İnliyor Pervâne, yangın yükletir hep canlara;

Elde neysin; kalpte şahsın; sözde dilsin sultanım!

Ey Süleyman, cennetin bağrında olsun tenin!

Dağlanan sâlihlerin şavkıyla dolsun tenin!

( fâ i lâ tün / fâ i lâ tün / fâ i lâ tün / fâ i lün / )