Bir tercih yapmak zorunda olsaydınız, hiçbir zaman birlikte olamayacağınız bir insanı ömrünüzün sonuna kadar sevmeyi mi tercih ederdiniz, yoksa çok derin hisler beslemeseniz de herhangi birinin sizi hayat boyu ölesiye sevmesini mi?

Hiçbiri dediğinizi duyar gibiyim, tabii ki iki durum da kimsenin ilk tercihini oluşturmaz ama benim için bir tercih yapın lütfen. Hayat bazen çok acımasız ve eminim siz de çevrenizden benimkiler gibi birçok hikaye dinlemişsinizdir.

50 yaşında bir koca, bir baba tanıyorum, yirmi senelik evliliğinin ardından hala ilk aşkının hatıralarına sarılabiliyor, hiç beklenmedik bir anda avuçlarının içinden kaçıp giden o aşkı bir ömür boyu hayallerinde yaşatabiliyor. Eşi onu dünyalar kadar sevse de bu hiçbirşeyi değiştirmiyor, onun ruhunun bir parçası başka bir dünyada tutuklu kalmış sanki, nedensizce ve umarsızca.

Belki içinizde ben sormadan once bu konuda kafa yoranlar olmuştur ve onların cevaplarını duyar gibiyim. Sahi hiç düşündünüz mü, sevmeye aşık bir ruha mı sahipsiniz yoksa sevilmek için mi yaratılmışsınız ?

Vee farkettim ki çevremdekilerin çoğu bilinçsizce de olsa sevilmeye sevmeye tercih ediyor, ruhlarının, hüznü, karşılıksız sevginin ağırlığını taşıyamayacak kadar zayıf olduğunu söylüyorlar. Sanki kırgınlık yaşamış kalpler kendiliğinden bir savunma mekanizması geliştiriyor ve adeta bir zırhla kaplıyorlar kendilerini..

‘Artık 20 li yaşlarda değiliz ki. Kırkını geçince insan nerede durması gerektiğini öğreniyor, çılgınca aşık olmak , kendimi mutsuz edeceğini bildiğim bir sevgiye kaptırmak mümkün değil. Nerede kaçmam gerektiğini öğrendim, kendimi boşu boşuna üzemem’ dedi en yakın arkadaşım, ben ona bu soruyu sorduğumda.

İnsanlar ruhlarını terbiye mi ediyorlar, olgunluk böyle birşey mi?
Sevgi pazarlığa tabi olabilir mi? ‘
Beni sevecek, beni üzmeyecek birini sevmeliyim yoksa sevmem olur biter.’ Ya da ‘o beni seviyor, önemli olan da bu zaten, ben sadece beni severse severim.’

Benim seçimimi merak eden varsa, düşündüm taşındım kararım kesin…
Ben sevmeye devam edeceğim, üzüleceğimi, kırılacağımı, hayat boyu ağırlığını taşıyacağımı da bilsem, sevmekten korkmayacağım, sevgimin karşılıksız kalmasından, uykusuz gecelerden, gözyaşlarından kaçmayacağım. Çünkü sevebilmek sevilmekten çok daha zor ama aynı oranda da güzel. Çünkü sevmeyi unutmuş, kireç tutmuş bir ruh kadar korkunç birşey yok. Çünkü kendini sevilesi bir insan yapmanın yolu sevmekten geçiyor.

Unutmayın, sevebildiğiniz kadar insansınız!