Düşlerim

.

Bazen hayatın, en güzel anının başımı yastığa koyduğum an olduğunu farkederim. Kendimle konuşur kendi kendimi dinlerim.

Gözlerimi kapadığımda,ellerin sımsıcak ellerin,derinlerime işleyen bakışların, ruhuma akışların,gelir aklıma.Titrek ve aceleci iki kelimeyle alaylı, sözlü alkışların ve yer yüzünde kutsal saydığım hatırımda bir kaç nokta. Hala o noktalardan bana doğru yürüyen gönlümün beyaz atlı prensi,ne gelişlerinin baharları bitiyor, nene gidişlerinin talan ettiği bahçelerimde bir umut çiçeği büyüyor. Öylece kabullenilmiş bir masal okumakla tükenmiyor.

Büyüyor, evet büyüyor ama düşünceden koskocaman olan kafamda koskocaman yalnızlık büyüyor sadece. öyleki bazen uykuyla hayalin arasından sapsarı ufuklarıma yansır güneş ışığıyla ay yüzlüm. Yüreğimde hissederim yanı başımda,yakındanda daha yakın oluverir hatta, ne aklımda bir dert ne zihnimde bir tasa kalır o an boşalır dünya ikimize kalır.anında odam tos pembeye boyanır, bütün karşılaşmalar, konuşmalar,gezmeler, parklar, simitler ,sinemalar, arzular, isteklervs. Bir tiyatro salonunda trübündeki yerini alır.

Henüz oyun bitmeden sahnem hayal kırıklığı,gerçeklerse rahatsızlığım olur,yatağım sedyem ortam aciliyetini korur, en güzel gülüşlerim,düşlerim başımın yastıkta bıraktığı çukurda kalmış olur.

Ağıran tek yerim yüreğim olduğundan anlarımki, sağ yanım SOL yanımdan hep bu yüzden eksik ve geri kalır.