Desensiz Kalan Kilim

*******Bir piyes ki çoktan sahnelenmiş
*******Podyumda vermiş son nefesi
*******İntikâl ettiği yer zulmet kafesi




Mazmûnların meltemine bırakmıştım kendimi
Letâfetin rıhletiyle yıkacaktım ihânet bendini
Reyyân rızâlarım vardı reyimi almış
Nazarın yüz çevirince rûhumu tereddüt çalmış

Korkuyorum !

Örümceklendi aşkın merkezi...

Boşluktan haykıran bir kasım gecesi
Çöktü kâ'inâtımın koordinat sistemi
Tüm doğrularım eksensiz şimdi

Fırtınaya bile tutulmadan devrildi sal
Yüreğimdeki mâsum hayâller al al
Ellerim titriyor gözlerim görmüyor artık
Baharın çehresindeki efsûn yetim
Desensiz kaldı kırk yıllık kilim

Issız köşelere sığındı âsûde beden
Neyransı hâtıralar ne boy dinliyor ne en
Katmerli çizgiler gerçekleri haykırıyor
İhtiyârlık türküsünü söylüyor ezgiler

Bir ölüm i'lânıyla sarsılacak dizgiler


Dursun Tiftik