Aşkın Buruk Tadı

Aşkın buruk tadı vardı dilinde

Köprü altında öksüz çocuklar gibiydin.

Ellerin mor ellerin bom boş,

Giysilerin yüzün kir içinde olsa da,

Tırnakların arasına dolan sevgin vardı,

Temiz.

Kuru ekmeğini bölüyordu ikiye,

Paylaşacak kimse yoktu.

Koca Dünyada yalnız  başına.

Bundandır hazanları sevmesi,

Bundandır sarı yapraklarla söyleşmesi.

Her yalnızlık senfonisinde hayaliyle dans etmesi,

Bundandır.

Şarkıların güftesinde bulurdu kaybolmuş sevdayı.

Ve yeniden aşık olurdu.

Kâh çöllerde Kays,

Kâh dağları delen Ferhat'dı.

Deli diye eğlense de çocuklar

Güler geçer  aldırmazdı.

Bir köpek, bir de sarı  kediyle dosttu.

Soğukta ısıtırlardı bir birilerini.

Karşılıksız aşkın eseriydi bu divane.

Martılar gibi  özgür olmak,

Deniz de gemilerle kıyasıya yarışmak isterdi.

Bir günlük  yaşamayı göze alarak

Kelebek olup sarı papatyada konaklamak,

Aşk-ı  kokusundan bulmak isterdi.

İri kara gözleri yorgundu.

Yorgundu;

Her gördüğünü 'o'na benzetmekten.

Yorgundu;

Herkeste ondan bir parça görmekten

Leyla’sın dan bir haber var mıydı gelecekte?

Hayal kurmaktan yorgundu yürek.

Aşk avaresi,

Aşk sefili,

Yürek yalın yürek yangın…

Sevmeye ne kadar vardı hakkın?

‘’Ey koca yürek bir gün biride seni anlayıp, seni sevecek’’

Gamze YAĞMUR

19.11.2012