Edebiyat ve Kültür Platformu
Aşknüma
Nedir şimdi bu yazı? Nesirler tükenmedi henüz, şiir boyut değiştirmedi, yazan
kalemler kırılmadı. Nedir o halde bu yazı? Hiç iddiam olmayan bir hayatta,
aşkımı ortaya sürüyorum bu yazıyla. Sana değil ama sevgili… Sen hariç, tüm
dünyaya bildiriyorum sevdamı. Aşknümadır ya bunun adı… Ama sana değil… Dedim ya!
Sen hariç, herkese ilanım!
Gerekli gereksiz akıp giden
geçmişime
Affedilecek onca kara suçun ardı sıraSessiz ve bir bilmece…
Yakuttan kaçırdıklarıyla ışıl ışılsa gece
Her yıldıza bir gardiyandır bu ayrılıklar ki mütecelli.
Oysa bin âşık dökse oynaşmasını hecelere
Bir tek şiirim çıkar kınından usul ve ince
Mütevelli sayıp yüreğime batar ki
Bu hep aynı tesellidir dilimde, pelesenk gibi!
Geçmişe yönelik ne kadar günahım varsa, şimdi, şuracık da can
çekişecek. Ve ben gözümden süzülen son damlaları arkalarından ağıt sayacağım,
sarf ettiğim onca emeğe bir nevi saygı gösterisi için son ziyafette adını
koyacağım o akıp giden ve yine geçmişime gömülecek yaşlara. Gözyaşlarının ismi
olur mu? Olur elbette!Ama ilk ve son isim aynıdır; üç nokta öncesinde ve üç
ünlem sonrasında, “…/……./!!!”, yani 37 yıllık hayatımda, yedi harfli bir kör
bilmece.
Sen değildin gidilmesi gereken
Hep aynı mahaccede adın!
Artık otur yerli yerince,
Doku kendi türkülerini öyle ahkâm kesmeden.
Bu sevda, daha
kaç mil çeker gözlerime, bilinmez. Bilinmezliklerle dolu heybemi yinede bir
yerlerde bırakmaya kıyamıyorum. Terk etmek değil hem kaderim… Terk edilmek!
Beklemeye sabırlı dilim artık asileşiyor. Asileşirken tüm duygularımla aynı suç
birliği içerisinde, ruhumu ele geçiriyor. Ve daha kaç gece remel bekler
yollarına, bilinmez. Bilinmezliklerle dolu heybemi, ah şuralarda bir yere
bırakabilsem ki eni sonu bunu da başaracak olmamın, bilinçaltına verdiği bir
huzur sarıyor ıslak ıslak yüreğimi. Çünkü biliyorum;“Artık aşk yok!” naraları
ile tüm hayaletler, ayrılığımızın kapısında beklerken, ruhu toprağına iade etmek
zor olmasa gerek. Yok, zor değil işte, biliyorum!
Ya bu anarya aşkın var mıdır bir açıklaması?
Bir bilmeceyi sayıklarken dudağım
Bin bir geceye tutsaklığı ruhumun
İzahı yok ki bağışlansın suçun/m!
Aşk öyle bir ters açılı ateş ki… Lafa başlarken
niyet başka, girince başka hale giriyor dilim. Nefretim aşkımı aşıyor gibi
gözükse de, insanoğlu ancak çok sevdiğine kızar. Kıskançlıkla yangını daha da
alevlenirken… Ve aslında doğru insana denk düşmediğinin bilincindeyken… Asla bir
araya gelmenin imkânsızlığına doymuşken… Ve elindeki küfürleri geçtiği yollara
bırakırken, bulunmasını da dileyerek… Hakikatte, salt sevdiğini haykırır tüm
evrene. Öyle çok severseniz, böyle çok nefret edersiniz. Basit bir matematiktir
bu. Bir kadın, bir erkek… Eşittir… Önce kısa bir an yangın çıkar… Sonra erkek
çarçabuk söner. Sonra kadında yıkımlar… Adından öteye gidemez adımlar… Her yeni
güne başlarken bir umut, tekrar arayacaktır temennisi… Her yeni gün batımında,
aramamıştır, yepyeni hayal kırıklıkları ve dipdiri nefret tohumları… Bu da bir
çeşit anarya yaşamdır. Dön dolaş hep aynı aşka takılı kalır yürek pikabı, aynı
şarkının o nakarat kısmı dudağı yaralar, binlerce kez. Kanayan dudaktır önce ya,
sonra tüm dolaşıma katılır o kandan daha kırmızı olan ölümcül sıvı. Kanlarımızla
yaşarken, ihanete uğrayan halinde aynı kan ile yaklaşırız ömrün sonuna, bile ve
isteyerek.
Dallarında bile filizlenecekken o çok sesli adın
Derin ve ağır bir inilti…
Söyleyecek sözümüz olduğunda diye beklerken
Bir musalla taşında buluruz o ölmez denilen aşkı
Oysa edilen yeminler kadar kutsaldı gözyaşlarım
Kutsaldı ya bu aciz kadınlığım…
Sahi heba oldu onca yıla sığdırdığım sırlarım
Şimdi bir Mektuf limandan arta kalanlarım
Bir buruk elveda, bir yarım şiirden yana
Yamadır aşkım!
Bu nasıl bir yazıdır? Bu nasıl ilandır? Nesirin katliamı, şiirin
evrim geçirmesi… Yok! Olsa olsa genetiği oynanmış bir çalışmadır. Zamane
aşklara, zamane yazılar… Acemi âşıklara, acemi notlar… Yok, yok… Korkak
sevgiliye, terk edip gidişine en iyi cevaptır. Sahi hatırlarsan demiştin ki;
“Benden ne köy olur, ne kasaba!” Oysa isteseydin senden ne şehirler kurardım bu
dünyanın tam ortasına!
Neyse…
Durul gök ve deniz
Hayallerimin salası okunur hep bu vakit, takatsiz…
Bir ayrılık şarkısı kulaklarımıza değer, geçer inceden
Denli, densiz…
Ki içimdeki ölüler hepten huzursuz.
Artık;
İzbe aşkların kör bekçisi olmaktan geçmişim
Çatılmış kaşlarıma eşlik ederken o nem
İki serçesinde parmağımın
Adını teşbih gibi ezmekteyim.
Artık anlatıp son masalını
İçimdeki tek kalan çocuk yanıma
Usulca git sevgili…
Bir bilmece ve bin bir gece
Ve sonrası yeminliyim yollarına
Dindi ne yazık ki tüm med cezirlerim!
Bir başka
ilana kaldı yüreğime zulaladığım duygularım. Kadınca sevmenin doğası bu! Sevgi
ile aralıyorsunuz dudaklarınızı… Kızgınlıkla dağlanıyor nefesiniz. Ciğersizlik
oluyor göğüs kafesinizin bir genişleyip, bir daralması. Sonra sevdiğinizin size
verdiği ve içinize çektiğiniz yarım canı, iade ederken… Herkes gibi oda biliyor
öleceğinizi ama bekliyor işte! O halde bekletmemeli gözyaşlarımın isim babasını…
O halde şimdi nefesi geri verme zamanı… O halde şimdi ölmek zamanı. O halde
sevgili… O halde… İlanım başka bir zamanda başka bir yaşam şekline
saklanmalı!
Her yüreğin en izbe köşesine yazılır
Ve aşkların hepsi muktefidir
Ve yürekler teberru, okunmaz asla!
A.gül/Kasım.09.
Aşknüma başlıklı yazı şiir tarafından
21.11.2012 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 9
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.