Korkak Şiir

en çok ölünce korkar insan...su,toprak ve hatta gök...korkar ölümden sonra en çok.

ve gidenlerin ardından bakar iki göz...

ne çok sevilmiş meğer,ne çok aldanmış yaşarken o giden.

sahi farkında mıydın ölmeden önce ne çok korkutmuştun ?

bilir miydin yahut ölmeden önce ne çok sevilmiştin ?

en çok ölünce korkar insan...hatta ardı sıra iki göz... korkar ölümden sonra en çok!

en çok sana dönmüştüm yönümü

çocuktum sanki hala

ve en çok sen öpmüştün alnımdan,

erkendi tanımam ölümü

hayal miydi yoksa

ölüm ya da öpüşün

bir sarhoşun ikindi vakti sesiyle özledim desem şimdi

ve bir kaç teknenin dibinde sızdırsam senli anları hani

kıbleye çevirsem yine yüreğimi

gelir misin annem

bilirsin ben sana hiç gel diyemedim

duyar mısın şimdi  annem

beni sana anlatacak bir şiir olmalıydı bu

seni bana getirecek yahut!

hazirana gebe bir günken bu gün

ekime dönecek nafile yine her bir gül

ipi dolanmış boynuma yağmurun  

sesi yüreğimin,yeri göğü inletiyor

giderken kaç gelincik ağladı ardından bir bilsen

kaç küstüm çiçeğini söktüm derinlerimden

yüzümü sana döndüm ya şimdi annem...

bir tek sedan yeter!

tüm yıldızlar ayak ucuma serili

aç kollarını hatta eskisi gibi

beni sana anlatacak bir şiir olmalıydı ya bu

olmadı...beni sana getirecek belki...

seni bana getirmesi bir hayal çünkü!

en çok ölünce korkar insan...

en çok ölenin ardından ölür/özler insan...korkar özlerken ölmekten en çok !

23.05.2011/A.gül