Ýradeler kaybolmuþ zalimliðin hiçinde,

Samimiyet arama muhabbet yarým aðýz,

Bugün insan olarak varlýklarýn içinde,

Farkýmýzý ortaya koymaktan çok uzaðýz.

Ot bitmez çöller gibi kupkuru his dünyamýz,

Kan gözyaþý içinde kývranmak öngörümüz,

Sevgi sembolü yürek, yýlan çýyan yuvamýz,

Hani Yunus sevgimiz, Mevlana hoþgörümüz.

Ýnsanca davranmayý unutmuþ halimiz var,

Kin, nefret sermayemiz tek varýmýz yoðumuz,

Sevgi, saygý yerine zehirli dilimiz var,

Hislerin güdümünde yaþýyoruz çoðumuz.

Gücümüz yetenlerin tepesine çýkarak,

Öteki olanlara baský yapýp alt etmek,

Akla-mantýða raðmen bir yakýp, bir yýkarak,

Gayemiz her farklýyý kendimize benzetmek.

Yýllar var ki mazlumlar, maðdurlar diyarýnda,

Ýþlene gelen vahþet, vahþilerinkine denk,

Yüreklerin Iþýðý sönmüþ yanmaz, yarýnda,

Dünyada devam eder, ölümden beter bir cenk.

Yollarýn ayrýmýnda nedende, niçin deyiz,

Varoluþ gayemizle köprüler yýkýk, anlar,

Hiç bir þey yapamadan ýstýrap içindeyiz,

Çýðlýða dönüþüyor içimize akanlar.

Hiddetlenmek, köpürmek olalý insan huyu,

Düþünmeden söylenen sözler selamý keser.

Mazlumlarýn ah u figaný, zalimlerin hayhuyu,

Sürekli baþka daðdan, baþka tepeden eser.

Hafakanlar içinde azdýrdýk aðrýlarý,

Ümranlarla beraber yýkýlýp, þaþýyoruz.

Unutmuþuz evrensel, ilâhi çaðrýlarý,

Akýl tutulma çaðý; akýlsýz yaþýyoruz.

Özcan Ýþler