HECE YOLCULUÐU

Çýktým hecenin yoluna yazdým aklým erdiðince,

Kurallarý ezberledim kýt aklýma girdiðince.

En baþýndan biliyordum emek gerek hece için,

Kolayýna kaçanlara içerledim için için.

Heveslendim þairliðe bilmiyorken bu âlemi,

Çok sevdi ki, yorulmadý, durdurmak zordu kalemi.

Mürekkebi yüreðimden doluyordu tükendikçe,

Gaza gelip yazýyordum ‘’muhteþem þiir’’ dendikçe.

Yaz dörtlüðü demlemeden paylaþ hemen paþa paþa,

Yorumlarýn sýralansýn ‘varol üstat, sen çok yaþa.’

Konusunu aþka baðla, sitemle vur açýk açýk,

Taþlamalar hazýr dursun, ok dizilsin küçük küçük.

Kafiyenin örgüsünü, çeþidini anladým da,

Güçlüsünü zayýfýný(!) çözemedim ilk adýmda.

Türkçe yazmak marifetti anlaþýlýr olmalýydýk,

Sözlere sanat giydirip hazineyi bulmalýydýk.

Alfabenin tüm harfleri görmedi böyle eziyet,

Doksan dokuz þekle girdi kafiye bulmaktý niyet.

Kafiyesi redifiyle konu güzel olmalýydý,

Zemzem gibi aka aka gönüllere dolmalýydý.

Güzel ayak bulduðunda baþkasýna kaptýrmadan,

Satýrlarý baðlanmalý konusundan saptýrmadan.

Bunlarla da iþ bitmiyor bir de güzel final gerek,

Mest etmeli okuyaný keþke bitmese diyerek.

Böyle çýktým yolculuða koþ dediler emekledim,

Zaten tonla iþim vardý üstüne hece ekledim.

Yürümeyi öðrenmeden mümkün müdür hýzla koþmak?

En güzeli yavaþ yavaþ ilerleyip yolu aþmak.

Saçlarýný bu yollarda beyazlatan ustalara,

Saygýsýzca davranmaktan kývanç duyan hastalara,

Denk geldikçe sinirlendim cehaletten doðan güce,

Çalýþmayý sevmeyene çözülmez bilmece hece.

Yýldýz Toksöz