Elveda Bestesi Efendiler Efendisine

Ağla ey nadan bülbül, elveda etmekte Gül.

Sana yok artık gülmek, sana firak, Dünya çöl.

Her bahar böyle geçecek, boyun bükük ve sefil.

Yıl altı yüz otuz iki, ağla ağla  sonra    öl.

Kahredip sineni dağla, Dünyada artık mağrip.

İnsanların boynu bükük, gezerler garip garip.

Gözler ağlar, yürek kanar, gönüller hep muzdarip.

İnsan ağlar,  hayvan ağlar, herkes bugün andelip.

Hiç firak gördün mü sen, işte en büyük firak.

Bir ömür ağlamalısın, artık gülmeyi bırak.

O güle kavuşma olsun, ölüm denen son durak.

Varıp seyrine doyalım , O Güle ağlayarak.

 Şiir Atila Yalçınkaya