Çocukluk Anısı

         21.ÇOCUKLUK   ANISI

         Yetim   kaldım, bunca  zaman  geçmiş  aradan.    

         Çocukluğu  yaşamadım , puslu  kötü    havadan .

         Öyle   bir  acım  vardı  ki  kalbi   kanatan.

         Sana  sığınmıştım   ey  YÜCE   YARADAN .

         Ne  çocukluğu  yaşadım,   ne  sevgi  tattım ,

         Ne  baba  tanıdım ,  ne  ana  kucağında  yattım ,

         Dağdan  odun  toplar  iken  ellerimi  kanattım .

         Kendimi  gurbete  çok küçük   yaşta  attım .

           Karda  kışta  çırılçıplak  ayakla ,

         Dağa  gittim  zorbalıkla ,  dayakla ,

         Çalış ,  didin  para  kazan ,  ne  hakla !

         Acı   günleri  unutma ,  kâbus  gibi  sayıkla !

Yıllar  geçer  iken ,  uzaklarda  gurbette ,

         Neler   öğrendim,  neler  mektepte .

         Yine  de  köyüme  mektuplar  yazdım ,

         Fakat  uzun   zaman  boynu  bükük  çâre-sazdım .

22.ÇOCUKLUK   ANISI ( 2 )

         Bazen   mazi  derim  ,  döner  bakarım .

         On  yaşın  altını  tekrar ,  tekrar  yaşarım .

         Bir  köy  ki  küçük , kırlar, tarlalar,  bağlar ,

         Bir  çocuk  ki  yetim  kalmış ,  durmadan  ağlar .

         Ne  anne  kucağı ,  ne  de  ninnisi ,

         Salıncakmış ,  beşikmiş ,  bunlar  da  nesi ?

         Tek  gözlü  bir  oda ,  seksenlik  bir  nine ,

         Duyduğum  sıcaklık ,  yalnızca ,  Onundu  yine .

         Okullu   olmuşum  ,  ilk  senesi  hatırımda  yok ,

         Tek  bir  sınıf ,  tek  bir  eğitmen ,  talebesi  çok .

         Talebeler  büyük ,  küçük   her  yaştan ,

         Memleket  yeni   çıkmış ,  belli  ki   savaştan

         Bir   çocuk   görürüm ,  ne  üste  var ,  ne  de  başta ,

         Çıplak   ayak   dolaşırken ,  karda  ve   kışta ;

         Çocuk   yaşta   öğrendim   çile  çekmeyi

         Gurbette  aramam  gerek  artık  , aşı  ekmeği .

          İlk   tren  yolculuğu ,   henüz   çocuk ,  bendeniz !

         SABANCI  GÖLÜ'NÜ    sandım  büyük   bir   deniz ,

         MARAMARA'YI  görünce   hayrette   kaldım .

         Güneş   batar   iken   hayale ,  ummana   daldım .

         Köyden   göçtüm   şehre  ,  bu  sefer   , sıla   hasreti ,

         Çıkaramam   başımdan   buruşuk ,  eski   kasketi .

         Çarığı   çıkarıp ,  ibret  için ,  toprağa   gömdüm ,

         Köyden   çıktım  amma   sanki  bir  rüya   gördüm .

         Öksüz  ve  yoksul ,  zorda  kalınca         

         Çocuk   yaşta  düştüm  gurbet  yoluna .

         Yaşam  savaşına  gurbette, ilk  kez  dalınca ,

         Tutunmak  istedim , candan  bir  dost  koluna .

(Şiirlerime  güzel sesiyle değer kattığı için

 Güzin hanıma teşekkürler)