Ruhlar Ayda Yıkanır

“Kara derili bir astronot yaktı ilk ateşi

Ay yüzlü ve hırçın insan koyaklarında”

Ve/

İlk kazan kaldırış

Ahuramazda inancında

Göğe kanatsız kuşların ayini

Kargalar güldü bu içsel ritüele

Ahhh aşk!

Dolu bir bahçenin gülü olsaydın

Biçare bedenleri eritmek niye

Sunağa bakire kanları yeter

Hissiz kulların dipsiz dulları

Sayısız maveraün geçiyor

Ademin elma kemiğinden

Ay kanaması bu;

Duru bir ayinin ortasında

Zaman denilen azgın dişi

Kara gölgelere mum saati

Kavruk ve ablak bir tenin

Sarıları kana bulaması

Sen!

Şarkılı çiğan çingene

Bilirim günün neşe

Günün hovarda

Üşüsen belirsiz

Açsan dümtek

“Dünyanın kamburuna/

Olmuşsun elek…”

Tüysüz yetimleri

Gariban iblisler taşır

Gün libaslı mezarlara

Kadifeli bir ananın

Kimdir ayak turabı

Oyyy/

Karasına ak düşmeyenim

Kaldır perdelerini

Gece yüzlü kelebekler

Ödesin bir günlük hüznü

Hadi toplanın;

Bir ayin yapalım

İçinde nesiminin yağı

Şemsin gözyaşları olan

Ay bizi seyretsin

Ruhlar aleminden

Üryan…