Yüreğim Tutmasa

Her aşk,

Yalnızlığa doğar önce…

Aristo tadında içilir kahvenin serti,

Necip Fazıl’ın gözünde yudumlanır sabah.

Midyenin gözyaşlarında akarken yaşam,

Çam kokusunda sakız olur gözlerindeki ışık;

Silik hatıralarının çerçevesi parlar yeniden alaylı.

Kaptansız geminin dümeninde döner,

Zamansız yağmurun damlasında düşersin.

Ne çok beklemişsindir okyanusa açılmayı sabırsız.

Her özlem,

Boşluktan korkar önce…

Ay düşlerine yıldız cebine girince,

Her kalkan tren senden gider gürültüyle;

Kaldırımda sigara lambada duman olursun.

Tekila-da takla atarken yelkovan,

Akrebin huysuzluğunda dip yapıyor insan.

Ne tuhaftır yine de yıkılmıyor şu kuleler…

Sokak caddeye kirpik uzatırken,

Düdük sesleriyle kasılıyor ya şafak,

Simit gevrekliğinde koşuyorsun bile bile.

Her korku,

Mesafeden doğar önce…

Islatan dalgalar duru deniz olunca,

Göçmek istersin martı çığlıkları arasında.

Şekilsiz taşlar gölgeyken üst üste,

Nedenlerin kapısı aralanır niçinlerin sessizliğnde;

Kolyesi paslanır iradenin, yere düşer umudun renkleri.

Her ayrılık,

Geceye ağlar önce…

Bildiğin tüm mevsimler kifayetsiz,

Ağladığın her duvar zürriyetin nice zaman;

Soluk yüzlü çocuktun kamburun çıkmadan önce.

Talan misketlerin yansımasıydı hayat…

Sevdiklerinin yüzündeki çizgiydi dilinde kalan;

Saçından kopan teldi cam buğusunda sır tutan.

Testinin çamurunda boğulmuştuk oysa,

Ne dün bugüne borçluydu ne de ben aşka…

Şimdi;

Vazgeçtim desem aşkın bamtelinden,

Kim inanır kendim buna inanmadan…

Eğer ;

Yeni başlangıçların toplamıysa hayat !

Her umut,

Yıkıma meydan okumak için doğar…

Afrodizyak etkisinde cila tutarken sevgiler,

Maun yüreğimde vernik sürüyorum asaletine.

Yamaçlara çiseyken,

Ne bir yaprak kadar zayıf,

Ne bir çınar kadar güçlüyüm dilinde..

Söyle,

Su gibi akmdan,

Kor olup yanmadan yaşanır mıydı aşk ?

Hadi söyle ;

YÜREĞİM TUTMASA

HİÇ TUTAR MIYDI ELİM ELİNİ ?

Bülent KAYA