İnsanoğlu...

Bazen gönlü gamlı, garip; üzgün yaşar insanoğlu.
Dertten, kedereden muzdarip; bezgin düşer insanoğlu.

Şeytan durmaz, der ki; bırak! Bunca çaba nene gerek?
Say ki artık bu son durak; canı boşar insanoğlu.

Yük olunca can bedene, feryâd eder yana döne
Sarılıp beyaz kefene, kabre koşar insanoğlu.

Kızar dünyanın haline, sitemler gelir diline
Bir kürek alır eline, mezar eşer insanoğlu.

Derken kâbus gelir geçer, gece biter, güneş açar
Gönlü daldan dala uçar; coşar, taşar insanoğlu.

Kâh dertliye kapı açar, kâh kendisi kalır naçar
Kâh Ferhat'tır aşka düçar, dağlar aşar insanoğlu.

Uzanınca bir dost eli, türkü söyler gönül dili
İbretliktir dünya hali, dertle pişer insanoğlu.

Bazen düşer şer ağına, diken ekilir bağına
Bazen bir kibir dağına, çıkar, şişer insanoğlu.

Kâh halinden bîzâr, bıkar, kâh neşeyle göğe çıkar
Kâh gülümser, kâh yaş döker, kendi şaşar insanoğlu...

Mecit Aktürk