Kalbimin Sarmaşığı

I.

Biliyorum;

Hayat dediğin uzun bir yol,

Yaşam rengimiz seçimlerdi.

Bahar bildiğin yalan bir gül,

Gönül ezgimiz mevsimlerdi.

Benim,

Gözlerimin rengi hep duygularımdı.

Bir gün;

Yüreğimin dokunduğu anda,

Gözlerinde bulduğum mâna.

Dilinde çözüldüğüm o saflık,

Ardında bildiğimiz alışkanlık.

Sonra;

Günlerin hızla akıp geçerken,

Yorulur senin gibi takvimde.

Anlarsın yanılgıyı tükenince,

Üzülürsün yaşanan yenilgide.

Ayrılık;

O soğuk yüzüyle kapındadır,

Bilirsin bekleyen yalnızlıktır.

Elinde ise geçmişe pişmanlık,

Saflığa duyduğun şaşkınlıktır.

II.

Benim

Gözlerimin rengi hep yaşadıklarımdı.

Denemiştim;

Yelkensiz de olsa aşk yaşamayı.

Göze almıştım;

Sevda fırtınasında yaşlanmayı.

Biliyordum;

Dikensiz bir gül olmayacağını.

Direndim;

Sert rüzgarlarda yıkılıp, yapraklar gibi savrulmadım.

Aşk için,

Öyle inandım,böyle yandım.

Sevda elini tutmanın bedeli,

Pembepancuruna düşmekti,

Düştüm; evreni köşk saydım.

Çeyrek asır kalmış olsa da ömrüm, hâla derindir sevgim.

Yürekten sevene geniştir gönlüm ve özümdür hâla sözüm.

İşte buraya kadar;

Böyle yaşadım sensiz ve aşksız.

Dünde bırakıp acılarını hesapsız,

Bugün gözlerime kâlbinle baktın.

Canıma sarmaşık olup can kattın.

Bu yüzdendir;

Gönlüme taht, şiirlerime başlık oluşun.

Bu yüzdendir;

Nefesine ömür, korkuna cesur duruşum.

Bu yüzdendir;

İsmini KALBİMİN SARMAŞIĞI koyuşum.

Benim

Gözlerimin rengi artık senin asaletindir.

Bülent KAYA