Zorlu Dönemeçler-1-b4-3-6

  3..SINIF  ARKADAŞLARIM -  ÖĞRETMENLERİM

      Günler  geçerken,  yavaş,  yavaş  sınıf  arkadaşlarımı  ve  öğretmenlerimi  tanımaya  başlamıştım.  Bizim  sınıf,  tamamen,  parasız  yatılı  talebelerden  oluşuyordu.  Hiç  kız  talebe  yoktu.  Onları  ancak  teneffüslerde,  müşterek  laboratuar  ve  müzik  derslerinde  görüyordum.  Bir  de  müzik  hocamızın  oluşturduğu,  özel  müzik  grubunda,   beş-  altı    kız  talebe  bulunuyordu.

  Bizden  üst  sınıfların,  bize  karşı  davranışları  oldukça  iyi  idi.  Yalnız,  dershaneleri  normal  olarak  ayrı  olduğu  gibi,  yatak  haneleri  ve  hatta  yemek  hanedeki  ,  masaları  da  ayrılmıştı.

 Bizim  sınıfta,  bana  enteresan  gelen  ve  göze  çarpan  tipler  vardı.  Örneğin:  Bolu'lu   SAİM,  iri  vücutlu,  dalyan  gibiydi.  Gören  Onu  pehlivan  zannederdi.  Buna  mukabil,  sakin  tabiatlı,  uysal,  kimsenin  işine  karışmayan,  fakat  derslerine  de  fazla  önem  vermeyen  biri  idi.  ELMAS,  O  da  iri  yapılıydı.  Atak,  aynı  zaman  da  heyecanlı  hareketlere  sahipti.  Sanki,  herkesle,  hatta  öğretmenlerle  kavga  etmeye  hazır  vaziyetteydi.  'Sınıfın  en  güçlüsü  benim " der  gibiydi . Sporda  da  aynı  davranışları  sürdürüyordu.  RAMİZ:  Benim  gibi,  burnu  iri  olanlardandı.  Sanki,  kökeninde,  Kara  denizlilik  var  gibiydi.  Ama  şivesi,   hiç  o  tarafı  çalmıyordu.  Onun  da  hareketleri  telaşlı,  üstelik,  her  şeyde,  heyecanlı  ve  aceleciydi.  Çok  çalışıyor  pozundaydı,    gizli ,  gizli    sigara  da  içiyordu.   HÜSEYİN: Orta  boylu,  sakin ,   efendi  bir  insandı.  Herkesle  iyi  geçinirdi,  tabii  benimle  de  öyle.  Onunla  iyi  arkadaş  olmuştuk.    Haklı  olduğum  konularda  ,  benim  tarafımı  tutar  ve  savunurdu.  KÂZIM:  Orta  boylu,  kırmızı  yanaklı,  burnu  biraz  çarpıkça,  fakat  efendi  bir  çocuktu.  Sınıfın  en  çalışkanlarındandı.  Matematiği  iyi  idi."  Ben  mühendis  olacağım"  derdi.  İbadetine  çok  düşkündü.  O  yaşta  namaz  kılar  ve  aksatmazdı.  Derslerini  aksatmadığı  için  de  kimse  ses  çıkarmazdı.  En  erken  kalkanımız  O   idi.  Etliye,  sütlüye  karışmazdı. Üstelik,  Ankara'nın  Koç  Hisar  kazasından  olduğu  için  hemşerim  de  sayılırdık.  MEHMET  EMİN :  Bodur  denilecek  kadar  ufaktı.  Yassı  bir  kafa  yapısı  vardı.  Cin  gibi  akıllıydı.  Matematiğe  kafası  çok  iyi  çalışıyordu  Buna  mukabil  sakindi    (daha  sonra  Onunla  kan  kardeşi  olacaktık)  MEHMET  ALİ  DURAN.:  Yakışıklı,  boyu,  posu  yerindeydi.  Kendisi  de  bunu  bildiğinden,   yürüyüşü,  duruşu,  fiyakalıydı.  Derslerde  de  oldukça  iddialıydı.  Merasimlerde  ve  toplu  fotoğraf  çekimlerinde,  en  önde  bulunmak  isterdi.  CEMAL:  Yakışıklı,  orta  boylu,  kendine  has  poz  ve  davranışları  vardı.  Birazcık  da  şairdi.  Denemelerini,  zaman,  zaman  bize  dinletirdi.  ALAEDDİN:  Çenesinin  uzunluğu  ve  müzik  bilgisiyle  meşhurdu.  Oluşturulan  müzik  grubunun,  iyi  mandolin  çalanlarındandı.  Sakin  huylu,   iyi  bir  arkadaştı.  Aynı  grupta,  ben  de  mandolin  çaldığım  için,  iyi  anlaşıyorduk.  SELAHATTİN:  Bolu-  Seben'dendi.  Esmer,  zayıf,  kısa  boylu,  içinden  sinirli  ve  heyecanlı  olup   dıştan   sakin  görünen  bir  yapısı  vardı.  Derslerine  iyi  çalışmakla  beraber  ,  fazla  iddialı  değildi.  İzmitlilerle  beraber,  O   da  benim  himayemdeydi.  (Daha  sonraki  yıllarda,  benim  en  sevdiğim  arkadaşım  olacaktı)

     Öğretmenlere  gelince:  Okul  müdürü  CEMAL Beydi.  Gururlu,  kibar  bir  hali  vardı.  Karısı  da  okulda  öğretmendi.  O  yılkı  seçimlerde,  Bilecik'ten  adaylığını  koymuş,  Millet  Vekili  seçilince  de  okuldan  ayrılmıştı.  MUZAFFER  BEY:  Orta  boylu,  sarışın,  hareketli,  canlı  bir  insandı.  Beni  en  çok  etkileyen  tarih  hocamızdı.  Tarihi,  bir  hikaye  gibi,  fakat  teferruatlı  anlatırdı.  Tarih  dersinde,  en  önemli  şeyin,  sebep  ve  netice  ilişkisi   kurmak   olduğunu  söylerdi."  Bu  ilişkiyi   bilip  kavrarsan,  aklında  tutabilirsen,  tarih  dersini  de  öğrenmiş  olursun"  derdi  Bize  tarih  derslerini  sevdirmek  için,  tarihî  mekanlara  geziler  tertiplerdi.  Örneğin,  Bilecik'te  bulunan, Şeyh  EDEBALİ'NİN  türbesine    götürmüştü.  Burası   kasabanın  güneydoğu  yamacında,  kasabadan  biraz  uzakçaydı.  Edebalinin  yaşadığı  bu  evin  bir  odasına  kendisi  ve  yakınları ,  sandukalar  içinde  gömülü  bulunmaktaydılar.  Ev  tamamen  türbe ( müze )  haline  getirilmişti.   Tarih  hocamız, Osmanlı  İmparatorluğun  kurucusu,  Osman  beyle,  Şeyh  Edebalinin  nasıl  tanıştıklarını,  Osman  Beyin  sabrını  denemek  için  buluşma  taleplerini  birkaç  defa  geri  çevirdiğini,  Osman  beyin,  dünyaya  kök  salmış  şeklinde  gördüğü  ulu  çınar  rüyasını    tefsir  ediş  şeklini,    aralarında  geçen  muhavereyi  ve  Onun  kızı  BALA  hatunla  nasıl  evlendiğini  anlatmıştı.  Ayrıca  Söğüt  kasabasına  götürerek,  Osmanlı   imparatorluğunun  ilk  temellerinin    atıldığı  yerleri,  Yürük   Türklerinin  , kuruluş  yıldönümlerinde   çadırlar  kurarak,  merasimler   yaparak   ananelerini  nasıl  yaşattıklarını  göstermişti.

  ALAEDDİN  BEY:  Matematik  hocamızdı.  İri  ve  geniş  yapılı,  vücudu  gibi,  yüzü  de  geniş  ve  kırmızıydı.  Talebelere,  icabında  sert,  icabında  yumuşak  davranmasını  biliyordu.  Gerektiğinde  Bizi  koruma  ve  müdafaaya  çalışan  yürekli    efendi  bir  insandı.

  Tabiat  bilgisi  HOCAMIZ  da  enteresan  tiplerdendi.  Orta  boylu,  tombul,  tam  bir  Bulgar  göçmeniydi.  Şivesi,  Trakya'dan  göç  edenlerin  şivesi  gibi  özeldi.  Kulak  ve  ayak  temizliği  konusunda  verdiği    eğitici  öğütlerini  hayat  boyu  unutmayacaktım.  Kulaklar,  bilhassa  banyodan  çıktıktan  sonra,   kibrit  çöpü  gibi  sivri  şeylerle  değil,  bir  parça  pamuk  inceltilip,  sivriltilmek  suretiyle  kulağın  içine  sokulmalı,  baş  yana  eğilerek,   pamuk  üzerindeki  parmakla  sağa,  sola  hareket  sağlanmalıydı.  Böylece  hem  kulağa  kaçan  su   kurulanmış,  hem  de  kulağın  kiri   temizlenmiş  oluyordu.   Sivri  cisme  pamuk  sarmak  suretiyle  kulağı  temizlemek  de  sakıncalıydı,   pamuk  içerde  kalabilir  tehlike  yaratabilirdi. Diğer  bir  konu  da  ayaklardı.  Ayaklar  yıkandıktan,  bilhassa   kış  aylarında ,   banyodan  çıktıktan  sonra,  parmak  araları,  çok  iyi  kurulanmalıydı.  Aksi  halde,  rutubetten,  mantar ,  ayrıca  çatlaklar   oluşabilir,  insana  hem  sızı  verir  hem  de  uğraştırabilirdi.  Bu  arada,  Bulgaristan'ın  daha  temiz  tutulduğundan  söz  etmeyi,   methini   de  ihmal  etmezdi.

      İHSAN  BEY:  Müzik  hocamızdı.  Zayıf,  ince  yapılı,  kabarık   saçlarıyla,  tam  bir  müzisyen  görünümündeydi.  Ne  yazık  ki  kulakları  ağır  işitiyordu.  Sesleri  iyi  duyabilmek  için.  Elini,   bazen  megafon  gibi   kulağına  koyardı.  Benim  kulağımın  ve  sesimin  uygun  olduğunu  anlayınca   müzik  grubuna  seçmişti.  Hoş,  ben  de  gönüllüydüm  ya!   Hem  sesle  türkülere  eşlik  ediyor,  hem  de-  öğrendikten  sonra-  mandolin  çalıyordum.      Okul  korosunda  erkek  talebelerden  maada,  beş,  altı  da  kız  talebe  vardı.   Kelebek  misali, O  mu  güzel,  Bu  mu  güzel   diye,  gönlüm,  bir  ONA,  bir  BUNA  konmak  isterdi.  Fakat  tereddüt  eder,  bir  türlü  cesaret  edemezdi.  Çünkü,  güzellik  hakkındaki  değer  yargılarıma,  hiç  biri   tam  olarak  uymuyordu......  Özel  ve  millî  bayram  günlerinde,  Bilecik   halkına  ciddî,  ciddî  konserler  verirdik.  En  çok  seslendirdiğimiz .

"   oğlan  adın  İsmail,  ismine  oldum   nail....."

"Meşeli,  dağlar  meşeli,  kül  oldum  ben  bu  aşka  düşeli..."

"Bursanın  ufak,  tefek  taşları,  keman  olmuş,  O yarimin  kaşları..."  gibi  türkülerdi.  Bu  türküleri  hatasız  icra  edersek,  müzik  hocamız  çok  sevinir,  gururlanırdı.

4.     İSYANLARIM

          Harp  zamanıydı. " Harbe  girecek  miyiz,  girmeyecek  miyiz"  haberleri,  radyodan,  zaman,  zaman  dinliyor ,  aramızda  da  konuşuyorduk.  Böyle  kritik  bir  dönemde,   verilen  yemekler  bizi  doyurmuyordu.  Porsiyonlar    hem  az  çıkıyor,  hem  de  devamlı,  kuru  fasulye,  mercimek,  güm pür le  idareye  çalışıyorlardı.  Biz  ise  tam  gelişme  ve  yeme  çağında  idik.  Cumartesi,  Pazar  günleri,  kasabaya  indiğimizde,  bazı  arkadaşlar,  peynir,  zeytin,  reçel  gibi,  bazı  ihtiyaçlarını   alabiliyorlardı.  Benim  ise,  harçlığım  kıt,  param  hesaplıydı. İşte  böyle  zamanlarda,  fakirliğin  acısını,  yüreğimde,  daha  fazla  hissediyordum.  Zaman,  zaman,  Tanrıya  isyan,  anama,  babama  küfür  ettiğim  oluyordu. 

      -Zevk  için,  beni  meydana  getirdiniz,  netice  ne  oldu?  Biriniz  ölüp  gitti,  bana  dikili   bir  ağaç  bile  bırakamadı,  diğeriniz ,  beni  bebekken  terk  etti,  anne  sevgisini  tattırmadı.  Diyerek,  kızar,  bağırır,  ağlardım.  Tabii,  bunu ,  yalnız  olduğum  zamanlarda  yapardım.  Bazen,   düşüne,  taşına  fırından,  sıcak  bir  ekmek  alır,  şehirden,  okula  gelinceye  kadar,  yavan  ekmeği,  büyük  bir  iştahla,  yer,  bitirirdim.  Ki  o  zaman  ekmekler  okkalıktı.

     Tanrıya  isyanım  ise: 

     -Neden  beni  yarattın!  Madem  yaratacaktın,  neden,  zengin  bir  ailenin  çocuğu  olarak  yaratmadın ?  şeklinde  idi.  İşte  o  zamanlar,  kendi,  kendime  söz  vermiştim." Zengin  olmadığım  takdirde,  evlensem  bile,  çocuk  yapmayacaktım."  Çocuğumun  da  benim  gibi,  sıkıntı  çekmesini  istemiyordum. (  Tanrı,  bu  isteğimi  duymuş  olmalıydı).

      Bir  gün,  müdür  muavini   beni   çağırttı  ve,

      -Senin  velin  kim ?  Adını,  adresini  ver  de,  mektup  yazacağım.  Dedi.  Dayımın  ismini  ve  adresini  vermiştim,  ama,  neden  mektup  yazacak  acaba  diye  de  merak  etmiştim.  Beni  mi  şikayet  edecekti?  Bu  şüphe  ve  endişem   epey   devam  etmiş,  derslerin  hay-  huyu    içinde   unutmuştum.......

      Artık,  okullar  kapanmak  üzereydi.  Devamlı,  sözlü  ve  yazılı  sınavlar  yapılmakta,  bizler  de  harıl,  harıl  çalışmaktaydık.

Bu  arada,  harp  bitti,  bitecek  haberleri,  kulaklarımızı  doldurmaya  başlamıştı.  Almanlar  yenilmişler,  teslim  olacaklardı.....

.

 5.  İLK    YAZ   TATİLİ

 Okullar  tatil  oldu.  Karnelerimizi  aldık,  Allaha  şükür,  resim  hariç,  aldığım  notların  hepsi  pek  iyi  idi.  Diğer  arkadaşlarla  vedalaşarak,  dört  İzmitli,  iki  de  Bolulu,  Saim  ve  Selahattin ,  istasyonun  yolunu  tutmuştuk.  Bolu'lu  arkadaşlar,  Arif iye'de  indiler, Trende,  İzmit'e  yaklaşırken,  içimde ,  az  da  olsa  bir  heyecan  mevcuttu.  Acaba ,  beni  nasıl   karşılayacaklardı.  Epey  zaman  geçmiş,  bu  zaman  zarfında,  ancak,  bir  kaç  mektup  yazabilmiştim.

   Daha,  yolun  köşesini  dönüp,  uzaktan  evi  görür,  görmez ,  Leydinin  sesini  duydum.  Sanki,  uzaklardan  kokumu  almıştı.  Bahçe  kapısını  açar,  açmaz,  üzerime  atladı.  Çılgın  gibi,  ellerimi  yalıyor, etrafımda,  fırıl,  fırıl  dönerek,  sevinç  gösterisi  yapıyordu.  Bunca  zaman  geçmiş,  beni  unutmamıştı.  Köpek  de  olsa,  doğrusu,  beni  duygulandırmıştı.Erkan  hariç,  yengem  ve  kızlar ,  beni  iyi  karşılamışlardı.  Erdem  ise,  görevi  icabı,  şehir  dışındaydı.  Dayımın  ise,  akşam  eve  geldiğinde,  yüzü  gülüyordu.  Daha ,  yanıma  gelmeden,

  -Hoş  geldim,  oğlum!  Gel,  seni  kucaklayıp,  tebrik  edeyim  , derslerinde,  çok  başarılı  imişsin,  okuldan,  takdirname  yazısı  geldi"  dedi.  Ve  kucaklayıp,  yanaklarımdan  öptü,.  Biraz  şaşırmıştım .  Getirip  yazıyı  gösterdi.  Gerçekten,  yazı  okul  müdürlüğünden  yazılmıştı,  yazıyı  okuyunca,  ne  de  olsa   göğsüm  kabarmıştı .

 Yaz  tatilini,  çalışarak  değerlendirmek   istediğimden,  Dayım,   kağıt  fabrikasında,  bana  iş  bulmuştu.  Ne  kadar  çok  para  biriktirirsem,  benim  için  o  kadar  iyiydi.  Okulda  harçlığa  ihtiyacım  oluyordu.  Dayımdan  okul  harçlığı  istemeye  çekiniyordum.  Ev  o  kadar  kalabalık,  gelen  gidenin  ve   akrabaların  haddi -  hesabı  yoktu.

  Sayılı  günler  çabuk  gelip ,  geçmişti.  Okul,  artık,  benim  için  bir  sığınma  yeriydi.  Burada,  kendimi,  bazılarının   bilhassa  Erkan'ın   hissettirdiği  gibi,  biraz  da  sığıntı   kabul  ediyordum.  Aslında,  Dayım  da,  yengem  de  böyle  düşünmüyorlardı.  Onlar,  can-ı  gönülden,  bana  destek  olmuşlardı  ve  destek  olmaya  devam  ediyorlardı.

Bu  defa,  İzmit'ten  ayrılmam,  bana,  fazla  üzüntü  vermedi.  Artık,  önceki  duygusallığım  yoktu.  Ayrılık  duygusuyla,  trende  de  ağlamamıştım.   Üstelik,  okula  gidiyorum  diye,  sanki,  içimde  bir  sevinç  vardı.

Okulda,  ilk  haftanın  rehaveti,  gelip,  geçmişti.  Öğretmenlerimizin  hepsi  de  iyi  insanlardı.  Dersleri  de  çok  iyi  öğretiyorlardı.  Genellikle,  bizlere  davranışları  iyiydi.  Müzik  çalışmalarımıza,  yeniden  başlamıştık.  Kendi  enstrümanları  olup,  yaz  tatilinde,  evlerinde,  çalışanlar,  bu  işte  daha  başarılı  idiler.  Benim  ise,  böyle  bir  imkânım  yoktu.  Yengem,  genç  kızken,  Ud    dersi  almıştı,  Udunu  getirip,  bana  da  öğretmek  istemişti.  Ama   hem  iyi  nota  bilmiyordu,  hem  de  Udun  çalınışı,  mandolinden  farklıydı  bu  sebeple,  başaramamıştım.  Bu  iş  için  uzun  zamana  ve  gayrete  ihtiyaç  vardı.

  6.. İKİNCİ     ŞAMAR

  Okul  açılalı bir  ayı  geçmişti.  Okula  iki  öğretmen  tayin  olup  gelmişti.  Biri  erkek,  biri  kadındı.  Anladığımıza  göre,  ikisi  de  bekârdı.  Erkek,  otuz  yaşlarında,  açık  tenli  yakışıklı,  biraz  da  benim  gibi,  burnu  büyük  cinstendi.  Ayrıca,  her  şeyi  ben  bilirim  pozundaydı.  Talebelere,  bir  kürsü  farkından   çok  daha  yukarılardan  bakardı.  Kadın  ise,  20-25  yaşlarındaydı.  Yüzü,  biraz  tatarımsı  olmasına  rağmen,  oldukça,  güzeldi.  Anlaşılan,  öğretmen  okulundan,  yeni  mezun  olup  gelmişti.  Fazla  deneyimi  yoktu.  Talebelere,  nasıl  davranacağı  hakkında,  tereddüt  geçiriyordu.  Acaba,  sıcak  mı  davran sındı, yoksa, soğuk  mu ?

     Sınıfta  ders  anlatırken,  bazı  arkadaşların  yaptığı  gibi,  ben  de  Ona  bakarak,  dalar  giderdim .   Toplu  fotoğraf  çekimlerinde,  Onun  yanında  bulunmak  isterdim.  Aynı  devrede  tayin  olup    gelen,  edebiyat  Öğretmeni'nin,  Ona  karşı  ilgi  duyduğu,  benim  gibi,  bir  çok  arkadaşın  gözünden  kaçmıyordu.  Teneffüslerde,  sık,  sık  bir  araya  gelerek  ,  yana,  yana  dolaşırlardı.

    Bir yerlerde  okumuştum,  sakız  çiğnemenin,  diş  ve  diş  etlerine  faydalı  olduğunu.  Zaten  köyde  de,  bir  bitkinin  öz  suyundan  sakız  yapar  çiğnerdik.  Dolaysıyla,  bu  yönde  alışkanlığım  vardı.  Okulda  da  bu  alışkanlığımı  devam  ettiriyordum.

   Bir  gün,  teneffüsten  sonra,  sınıfa,  sakız  çiğneyerek  girmiştim .   Henüz  yerime  oturtamamıştım  ki,  yeni  edebiyat  öğretmeni  sınıfa  girmişti.  Sıraya  otururken  Onu  gördüm,  sakızı  ağzımdan  çıkarayım  mı,   yoksa ,   çıkarmayıp  yutayım  mı  diye  bir  an  tereddütten  sonra  onu  çıkarıp  ovucuma  aldım.  Öğretmenin  gözü  bende  ve  hareketlerimde  olmalı  ki,  bana  doğru  gelerek,

 - Nedir,  o  ağzından  çıkardığın,  dedi   ovucumu  açıp,  göstermek  mecburiyetinde  kalmıştım.  Ovucuma  bakmakla,  tokadı  yemem  bir  oldu .  Bu  hayatta  yediğim  ikinci   tokattı.  İkisi  de  sudan  sebeplerdendi.  Çok  bozulmuştum.  O  kadar  arkadaş  içinde  tokat  yemem,  çok  ağrıma  gitmişti.  Ama  asıl  sebebin,  sakız  çiğnemek  değil   başka  bir  şey  olduğunu  tahmin  etmek   pek  de  güç  değildi.  Bunu  düşünerek,  biraz  da  olsa  teselli  olmuştum.

   Okulda,  tokat  yiyen  çok  arkadaş  görmüştüm.  Onlar,  daha  ziyade,  sigara  yasağı  yüzünden,  böyle  bir  muameleye  maruz  kalıyorlardı.  Müdür  muavini  ve  yeni  gelen  edebiyat  öğretmeni  gibiler,  zaman,  zaman  tuvaletlere  baskın  yaparlardı.  Ve  yakaladıklarına,  Allah  yarattı  demeden,  sille  tokat  girişirlerdi.  Sigara  içen  talebelerin  çoğu  paralı  okuyanlardı.  İçlerinde  iyi  arkadaşlar  da  vardı.  O  kadar  sopaya,  aşağılanmalarına  rağmen,  neden  sigarayı  bırakmadıklarına   veya  bırakamadıklarına  şaşar,  hayret  ederdim.