Ayazma Sonbaharı…

.

.

.

Ve Doğum!

Delilik ile bilgelik…

Ruh ile akıl…

Aşk ile şehvet…

Ve Ölüm!

Saklandılar koynuna kederin

Çarparak

Hiçliğin yer altı nehirlerindeki bazalt kayalara

Savrulup durdular

Kiremit renkli

Ayazma sonbaharlarında

.

.

.

Gecenin bir yarısı;

Tutuverdi ruhu kahpe anneyi hıçkırık

Kulak kesildi çocuk…

Ve ay…

Ve sessizlik…

Kıvılcımları salya saydamı doyumsuz zımparanın

Asırlar sürdü sanki

Günaha sürtünen iğreti ıslak sesi

Gecenin bir yarısı;

Dikenli çalılarında üzüm bağlarının

Toplanıverdi milyonlarca çekirge

Maharetli melekler

Örüyorlarken azize taçlarını günaha

İğrenç görüntülerine şükür

Kemire durdular vicdanı

Gecenin bir yarısı;

Sarılıverdi küfrün güçlü elleri

Masum bir duanın hayli çelimsiz boynuna

Çırpınırken acı içinde tüm organlar

Özlü sözler fısıldandı kulaklara… Şeytan telifli!

-Asla masum değildir aşk…

-Müziğini dinleyemezsin her bestecinin…

-O yüzden

Alabiliyorken hala nefes

Dinle kulağındaki ilahi sesi…

-Ve uy bana…

-Not-

Öğretisi bozulan fani

Çakıverdi kafatasına on beşlik çivileri

Ve girişti

Mezar taşına kaktıracağı sedefleri

Zanaatkar ellerine teslim edebilecek

Ölümsüz bir mermer ustasının

Mümkünsüz arayışına…

 (Yıldıray Kızıltan)