Kan Kırmızı -- İntihar Notları 2

/// Bazen
Ölümcüldür 
Suya tutkusu
Kanın

Yitirilmiş yoğunluk…
Saydam karanlık…
Gizlemsiz örtü…
Derinlere fetiş mazoşist dürtü…///

I

Şair
Öperken ihtirası ruhundan
Kalçalarında hissetti 
Eşcinsel ellerini Kralın
Yasladı geniş sırtını
Sapkın emellerin monarşist göğsüne
Ve 
Sismik hissiyatlı kulaklara
Kapattı ölçümsüz kapısını 
Günah geçirmez odanın

II

Geçmiş yaşın kurağına
Ağıtları makamlı 
İsyanlar besteledi Kraliçe

Kabuk tutamayan yaralara
Kara işgüzarlık merhemleri sürdü
Her gece saray soytarıları

Sıktılar takma dişlerini 
Ortak
Cennetlerinin serabında
Geri sayım çözümsüzlüğüne

III

Tanrı
Evlat edinirken günahları
Kapı dışarı edildi 
Öz anne Azize

Yalvardı günahlar!

Küfrettiler yalvarırlarken
Bedenlerinde gezinen nefes sahibi
Üvey Babalara

Çürümüş ruh kalıntılı kokular
Siniyorken yataklarına
Islattılar korkularından
O yatakların 
Minicik filli desen çarşaflarını

IV

Riyakarlığın yakıcı güneşinden 
Hayli bunalmışken şair
Ve
Göremeyince de gölgesini Tanrının
Sığındı 
Bilinmez karanlığın toprak kokan serinine

Bereketli meyve bahçelerine daldı sonra
İnsan kanıyla sulanan 

Her bir ağaç dalı çoktan almış yükünü!

Erik…
Çilek…
Elma…
Kiraz…

Kesilmiş bileklerden

Sızıyorken topraklarına
Musluğun klorlu suyu
Muhteşem tonlarında
Her biri kırmızının…

-Not-
Albert Camus, Sisifos Söyleni’ne şu cümleyle başlıyordu: “Gerçekten önemli olan tek bir felsefe sorunu vardır, intihar.”

(Yıldıray Kızıltan)