Kadın Ve Rüya

Şemsiyesiz yürümeye çalışıyordu dert sağanaklarında

Tepeden tırnağa sırsıklam olmuş kurumuyordu teni,

Kurumuyordu gözleri.

Bir birine karışmış hüzün yumağı olmuş,

Yuvarlanıyordu yaşamın önünde,

Yapayalnızdı kalabalıklar içinde.

Ve yorgun…

Ve suskun yuvarlanıyordu hayatın çemberinde

Mutluluk  uzak ihtimaldi ve biliyordu kadın.

Kumsalda çıplak ayakla  yürümedi hiç,

Dolunayda şarkı söylemedi sevdiğine,

Yakamozların ışıltısını seyretmedi doya doya,

Hep med cezirler vardı hayatının kıyısında.

Şahit olmadı tan yeri ağartılarına

Şafak sökmeden uyandırılıyordu mutluluktan

Elinde kocaman bir hüsran…

Soruyordu kendine umudun boyu kaç metreydi?

Tam yaklaştım derken, yaka paça uzaklaştırılıyordu oradan,

Huzura gebe kalmamış kısırdı beden…

Hayatında ki aşk değil heves adamıydı şansızdı kadın.

Haziran sıcağı ısıtmamıştı yüreğini

Yaz mevsimine yabancıydı,gün ışığını bile tanımıyordu kadın.

Gece doğmuş gece yaşıyor,

Gece bekliyordu ölümü.

Kara peçeliydi herşey,yarım asırdır karanlıkla besleniyordu ruhu.

Bahtının karalığı bundandı…

Güneş doğmamıştı  ömrünün üzerine, alışıkta değildi kadın.

Karanlık peçesini açıp,

Yüzünü gösteriyordu yavaş yavaş

Yıldızlar sönük, ay gizlenmişti bulutların arkasına.

Dert sağanaklarının saati başlamıştı

Çisil çisil yağıyordu…

Baykuş ötüyordu cam kenarında

Bir o anlıyordu kadını.

Kendini dışarı attı…

Patika yollarda, koşuyordu ardına bakmadan,

Dikenli teller takılıyordu eteklerine,

Zaman zaman nefesi kesiliyordu

Kurt ulumaları tırmalıyordu kulaklarını,

Korku filmi ortasında kalmış gibiydi,

Gözleri fırlamıştı yuvasından,

Bağırıyordu çığlık çığlığa,

Gök yüzü ortadan ikiye bölündü

O an;

Bir ışık merdiveni  indi ağır ağır,

Mutluluğa birkaç santim kalmıştı ve uyandı kadın…

Gamze YAĞMUR

21/02/2013