Bazen Tek İhtiyacımız Baştan Başlamaktır

Hiçken her birşey,

Havadaki sis; cilası anlamsız söylencelerin,

Ve rükuda beli kırılıyor yine poyrazın.

Cansız lambanın kitapları artık uykuda.

Vakit; tulumun haykırışına mürekkep dökme vaktidir.

Kiremitler çatırdıyor,

Kaburgaların dirençsizliğinden, ufuk her zamanki gibi idamda.

İhanet, ahlaksızlık ve intikam sarmalında yıkılan bir önceki köprüden yeni köprüler inşa eden ustalar hep aynı mühendisler. Hamlet sahnede tam vaktinde hep dakik.

Jack Daniel’s-ı yıldıza bulamış,

Pencere kenarında dokuzuncu kattan düşüyordum; odam loştu ve merhametsiz hayal gücüm ilk kez üşüyordu. Dudakları kanatırcasına üşüyen adaleti ısırıyordu sert yüzüm. İki mum arasında kalınca insan; rahip kılığında salavat getiriyor sigaralar/ ve/ zar atıyor sahtekarlar.

Artık çok geç !

Aklın sınırsızlığında gümrük yok, rüşvetli memurda; eğer kendinde yemiyorsan.

Şuan aşağı sarkıyorum,

Arkamda hiçliğimi bırakarak, kahkahalar atarak aynı zamanda yalvararak.

Şimdi daha yüksekteyim nerdeyse yirmi dokuzuncu kat, rüzgarı yakından tanımak çok güzel.

Seviyorum,seviyorum,seviyorum,çok seviyorum; hayır yalan söyledim hiçbir zaman gerçekten sevemedim; Bu katta seveceğim bir şey yok.

Kendime iyon bir hekimim sadece, başkalarına bozduğum yeminlerin gecelerinde heyyula kurbanı; kanı beton zeminlere serilmeden önceki son mohikan.

Dileksiz son nefesi verecek kadar şanssız değildi bulutlar.

Ahlaksız düzenin, merhametli yağmuruydu / ben de ıslanmıştım.

Bir denizim vardı mavi, gözleri resif, saçları yosun adı Karya; Kraliçeydi ve zarifti.

İlyada destanı’nın son varisi.

Sahipsiz banka sıfat verdiğimiz günler hatırına otuz dokuzuncu katta gözlerimden güz akıyordu çocuğumun daha ismini koyamadan.

Artık biliyorsunuz; şimdi beni rahat bırakın.

Doğmak için ölmek !

Yüce Tanrım ölmek ne güzel.

Bülent KAYA

İstanbul / 03/03/2013