Bitmeyen Şiir

Bu sabah çıkarttım geçmişteki tüm anıları
Artık dönüşü olmayan bir hicaz mevsiminin son demin deyim
İçimdeki dalgalar kabardıkça gönlümün liman kıyılarına
bir gelinliğe benzettiğim erik ağacının dallarını sarınıp giyinesim gelir 

Artık yüreğime sığdıramadığım sensizliğin hasretidir bende ki özlem
Bir sıcacık elindir tutmasını istediğim,
ve bir sıcacık tebessümün dür görmek istediğim
Sessiz gidişl erimin arkasında anılarımı bırakıyorum 
anlatamadığım duygularımın dipsiz kuyularına gömüyorum
bitmez tükenmez acılarımı 
ve biliyorum ki acılarım bittiğinde bende hasretinle tükeneceğim

Çaresizliklerimi bir türlü çarelerime sığdıramıyorum,
ağzına kadar dolmuş gam yüküyle heybem
Beni bu dünyada senden başka kimse anlayamaz 
eğer zaman gitmek zamanıysa düşünmeden gitmek gerek 
anıları geçmişin derinliklerinde bırakıp her şeyi terk ederek .......

sevgiye nasırlaşmış hiç kimseye inanmayan yüreğim
yaşamın acılarında kapılarını sevmelere sımsıkı kapatmışken
birdenbire sen çıkıyorsun karşıma sımsıkı tutuyorsun ellerimden
ve sevgi çiçeklerinden bir demet sunuyorsun yüreğime
canım sevdiğim diyorsun gözlerimin içine bakarak

sevginle tekrar canlanıyor yorgun düşmüş yüreğim
seninle sevgiye kanat açıyor tükenmiş duygularım 

sen umutsuz yolculuğumun sonunda karşıma çıkan 
ve güvenerek ebediyen sırtımı dayadığım kocaman sevgi dağımsın

/ geçip giden onca mevsim nerelerdeydin sevdiğim /

Emine Öztürk