Gönülle Verilen Savaş

Bir aşk eksikti sanki çıkıverdi karşıma

Gönül, sevda savaşı adil olur mertlerle

Namert vurdu sırtından eremedin arşıma

Anlamadın bir türlü yüreği kara kaplı

Vurdumduymaz tavırla bildiğini okudu

Yalanları bölerek doğrularla çağladı

Sevdam dediği aşkı ilmek ilmek dokudu

İpin ucu kaçınca geri dönüp bağladı

Gerçeği inkâr edip hayaliyle yaşadı

Duyduğu kem sözleri kulak ardına itti

Kötülüğün içinde iyiliği aradı

Sevdiği berduş değil onun için yiğitti

Kendini kandırmaca bazen işe yaradı

Beni de inandırdı delillerimi aldı

Deli divane gönlüm şimdi sustu ebedi

Yüzü kalmadı artık tutunacak dalı yok

Mezar oldu sonunda savunduğu mabedi

Tene batıp acıtan anılarda çalı çok

Gönlünün kapısına kırk bir kilidi taktı

Dinlemedi hiç beni uyarmaya çalıştım

Doğruyu anlatmaktan inan sonun da bıktım

Gönül, med cezirlere artık bende alıştım

Zamana bırakmıştım gördün mü haklı çıktım

İçten içe eriyip kendine ceza verme