Görmeden Özlemek

Uykunun en derin yerinde

bir gölge düşüyor gönlüme

Nurdan bir ışık gibi

gözlerimin önünden 

Gitmiyor…

Nefesini duyuyorum

ama uzaklardadır

Belki artık

Görsemde,tanıyamam.

Yine de kalbim

sadece adiyla atıyor.

Yağmur damlalarında 

Sanki gözyaşları

düşüyor camlara.

Rüzgâr estiğinde

sesi geliyor kulağıma.

Keşke bir gün

hiç bilmediğim bir şehrin

Kalabalık bir caddesinde

karşıma çıksa,

Durup

baştan sona

anlatabilsem onu

Bütün bu yılların ağırlığını

dökebilsem önüne.

Bir saniye bile

çıkmadıki aklımdan.

Onu her düşündüğümde

melek gibi görüyorum…

ve içim sızlıyor.

Anladım ki  en büyük özlem

birini görmeden

hasretini yaşamaktır.

bir ömür boyunca düşünmektir.

Sanki uzaklardan

bir şey söyleyecekmiş gibi,

sessizleşiyor her şey.

Ben ise

yıllardır söyleyemediğim 

bütün cümleleri

saklıyorum içimde

Her hatırlayişimda 

gökyüzü biraz daha uzak,

akşam biraz daha sessiz oluyor.

Belki de özlemek

birini beklemek değildir;

bir hayalin içinde

yaşamaya devam etmektir.

Öyle bir hasretki,

insanın içinde gittikçe büyür

Ömür boyunca durmadan zamansız,

 sessizce yaşar.

mesakin-13/08/2026