İlişik Yalnız

Takvimden bir yaprak daha yırtmayı beklemektir yalnızlık.
Bugün yalnızsın ;
ama çoğul telaşlarında gündelik işlerin
ama bir ağız dolusu arabesk şarkıyla, tek başına...

Son bir tren kalkıp gitmiş içinin peronlarından
peşisıra yürümüşsün, koşmuşsun, -tut ki mendilin bile yokmuş
meletin hükmü de aşka benzer,
nasıl cam kenarında titrekse keşkeleri
öyle ırzı kırık bir hülasa şimdi geçmiş
ve geçmeyeni öyle namütenahi.
Belki geçmediği yormuş seni, belki geçtiği
                                                                yokmuş

Bundan tavanda ezberlediğin çatlakları arayıp durduğun,
uyuma oğlum kalk !
 ( yakışmaz senin gözlerine bol gökyüzü-lü hayaller,
                               hangi lisana kıvrılsa güzellik, senin dilinde eğreti )
her merhabanın vedası sensin nihayetinde
bir kadının gözlerinde asılıp kalışın bundan
sırf bundan tozlu bir kitabın herhangi bir sayfasındaki
herhangi bir ikinci sınıf,yan karakter kadar unutulmuş olman.
esas oğlan sen değilsin oğlum, uyan !

Kokusu sinmiş korktuğun her şeyin
yaşına hiç de yakışmayan
o muntazam yatağının yüzdüşümüne işlediğin hıçkırık izine.
Üzülme gençsin işte, geçmeyince
                                    geçkin.

Takvimden bir yaprak daha eksildi mi geride üçyüzaltmışdört...
Say şafağını yarının, bugün de bitti ;
ama geçer gibi kırık bir sitemin dehlizinden
ama okşarken tesellisiz,
sırf anne diye bir annenin yanağında matemi.



emreyılmaz /2013