Özlem

                       ( Kadıköy  998)

         Hasretinle  her  nefes  dudağımı  yakıyor ,

         Gözlerim ,  bin bir  ümit ,  yollarına  bakıyor.

         Sana  malum  olur  mu ,  perişan  halim ,

         Dualarım  seninle ,  dönmen  için ,  sağ ,salim .

         Çıkaramam  kulağımdan ,  bülbül  sesini ,

         Bir  tutku  ki    gönlümdeki ,  aşkın  eseri,

         Durduramam ne arzularım  ne  de  hevesim ,

         Ne  baharlık , ne de yazlık , bil  ki  her  mevsim.

         Sensiz  hissederim,  içimde  ölüm  korkusu ,

         Seninle  yaşarım  bu  günü ,  belki ,  sonsuzu ;

         Elim  telefona  gitti  de ,  her  seferde , döndürdüm ,        

         Sana  dönük  duygular,  alevliyken  söndürdüm .

         Sana  hasret  kapanmasın  yaşlı  gözlerim !

         Kulaklarımda  çınlarken  sıcak ,  tatlı  sözlerin.

         Bil ki ,yalnız  Sana  mahsus kaldı ,sonsuz  özlemim ,        

         Görünüver  bir  daha , belki  benim  son  demim .

         Sesini  duymak  tutkusu , gider  diye ,  hoşuma ,

         Basmak  ister  parmaklar , telefonun  tuşuna ;

         Düşünceler  takılınca ,  o suna ,   bu suna ,

         Vazgeçerim  aniden ,  uğraşlarım  boşuna .

         Derde  şifa  olan  ilaç , acep  nerede ?

         Hint'te  mi ,  Çin  de  mi ?,  gidip  bulayım !

         Yitik  şansım  gülmez  mi ki ,  bir  kere  de ?

         Seni  bir  an  önce  bulup ,  mutlu  olayım !

(Şiirlerime  güzel sesiyle değer kattığı için

 Güzin hanıma teşekkürler)