Sanki Bahar Yeli Dokundu Kalbimin Tellerine

Ne kadar mahzundu

Ne vakit sessizce temaşa etsem içime dokunurdu

Yılların yorgunluğu vardı, sabrettiği cefalar artık sıradandı, niye ağlıyordu

Gönlü yıllarca hasret kaldığı şefkat ve muhabbete açtı, çaresizlik içinde nefeslenen bir hicrandı, fakat yılmıyordu

Her vakit suallerim olmuştur

Yalnızlığına, yüreğinde demlediği hüzün dalgalarına

İçini titreten acılara, sinesinde derlenen umudun yorgunluğuna bakarken dağlanırdım

Babam suskun ve kendi halinde bir nefesti, dünya adına hesabı olmayan sakindi, annem yükün altında ki garipti ne yapardım

Annem bazen duyduğu nağmede

Sanki sinesinde sakladığı feryadı yakalar ve duygulanırdı

Yolda gördüğü bir düşküne, yardıma muhtaç bir yaşlıya rastlarsa çırpınırdı

Zaten bahtı aşikardı, beş günlükken anasız kalmak ve iki analığın elinde yetişmek yazgısıydı

Annem aklıma geldikçe içim kabarır

Ruhum daralır, nefesim başkalaşır, vefasızlığım sızlandırır

Hiç beklemediği bir zamanda trafik kazasına uğraması ve koma halinde bulunması ne müthiş dramdır

Aplam kardeşim yetiş annem hastanede dediğinde yüreğim titremiş ve malum hal gözlerimin önüne gelmişti

Annem yine garip bir nefes olarak hakkın Rahmetine ulaşmıştır…

Mustafa CİLASUN