Yaşamın Sonu

                (12 ekim-2008)

Doksan  sene değildi  pek  kolay,

Alzheimer  illeti  acı  bir  olay,

Son  dört  gün  içinde  yatağa  düştün!

Feryatların artmıştı  büsbütün.

Saat 1700de  gökten  bir  melek  indi;

Acılar  bir  anda  dindi.

Gözyaşım  damla  değil  seldi.

Yüreğim  sensizliğe  dayanır  mı şimdi?

İşte  o  meşum  gün  geldi de  çattı.

Acılar  içinde  dört  gündür  yattı.

Feryatları  göklerde  yankılar  yaptı,

Yaşam  gücü  veren  güneşim  battı. 

Öldün  ama  benim  için ayan-beyansın.

Yüreğim  bu  hasrete  nasıl  dayansın!

Acılarla,gözyaşımla,hep  maziye  koyansın.

Her  nereye  baksam,gerçeksin, hatıramsın.

Bembeyaz  saçlarla  girdin  kabire,

Yusuf,  Yusuf  diye  seslenirdin  habire;

Sıcak elin  elimde, otururduk  yan yana,

Heyhat!  Yalnızlık  ve kâlp  sızısı  miras  kaldı  bana.

(Şiirlerime  güzel sesiyle değer kattığı için

 Güzin hanıma teşekkürler)