Adam Ve Kadın 6 Final

“Günah “dedi

Günah şeridinde aşkın tesirsiz parçası sandı kendini

Ruhunda dünden kalma kalp ağrılarıyla

Gümüş kurşunlar saplandı bağrına

Çaresiz şiirlerin dokunduğu sol yanı çıldırdı

Acıların sır tutan tek tanığı kalemini

Her defasında daha derin batırdı mürekkebine

Ola ki gün gelir, okursun diye

Kadın;

Çıkarıp attı üzerinde ne varsa

İnatçı bir zamanın terennümünde

Aynalarda yandı yeşil gözleri

Sarılıp ağlayacağı o geniş omzu aramıştı

Öteledi elinin tersiyle

Yalnızlığı giyindi hazan vakitlerinden

İnsafsız bir yokluğun satır aralarında

Yılmadan mücadele etti kendiyle

Yüzüne, gözüne, kalbine bulaşan aşkı

Hasretin prangalarına yeniden mahkûm etti

Adam;

İçinde sökün tutan fırtınaya direndi

Lisanı bilinmez feryadıyla seslendi evrene

“Bir bilsen, bir bilebilsen” diye boğuldu hıçkırıkları

“Bir bilsen sensiz hayatın yaşattığı ıstırabı” dedi

Zincirleri parçalanan yağmurun

Avuçlarının içinde bıraktı gözyaşını

Ölüm kadar soğuk bakışlarını

İzini süren cellâda teslim etti aşkın güneşini

Ve sustu

Kadın;

“Anlamı yok” diye geçirdi içinden

Aşksız bir hayatın satır aralarını

Bakışlarını çevirdiği her yerde

Gözlerinin rengiyle boyadı sessizce…

Yıkılmış halleriyle bilendi kendi yüreğine

Zayıf bir ihtimal için dokundu sinesine

Avuçlarındaki güneşi özgür bıraktı

Anlamsız bir gurur üzerine

Bütün uçurtmaları susarak yaktı

Adam;

Zamana nispet yapar gibi

Tam ortasında durdu hayatın

Buruk bir tebessüm bıraktı gökyüzüne

Yüreğine bir mezar eşeledi

Her şeyi geride bırakarak

Çırılçıplak girdi karanlığın sinesine

Kadın;

Kapadı bütün perdeleri

Söndürdü titreyen kandilleri

Sigarasına bir hoşça kal tutuşturdu

Kokusunu çekti kalp çarpıntısının

Ruhunu Heracles’e teslim etti

Dünya;

Güneş aynı saatte buluştu geceyle ufukta

Karanlık zamanında geldi randevusuna

Yine gün yirmi dört saat

Döndü etrafında

Rüzgâr fısıldadı

“Hayat devam ediyor”

Âdem Efiloğlu

.