Ömrümün Mahşeri

ÖMRÜMÜN MAHŞERİ

Ömrümün mahşerine hazırlanıyor kelimelerim,

İçimde fitili ateşlenmiş cümlelerle,

Az sonra bir şehrin karanlığında kaybolacağım Arya.

Söylemesi kolay,

Dudaklarım paslı namlu,

Kelimelerim kurşun olacak,

Bir yangın tutuşturacak parmaklarım,

Neron bile kıskanacak,

Farkında değilsin Arya,

Yüreğimde kıyamet kopacak, farkında değilsin …

Taş plaktan bir şarkıyı ateşe atacağım birazdan Arya,

İçindeki efkara saracağım zifirden cigarayı,

Belki de efkarım dumanıyla yükselecek,

Yükselip yükselip,

En tepeden düşecek yeryüzüne,

Söylesene Arya,

Ölüm tükenip gitmekken,

Hatta Cennet bile bedel isterken ölüm diye,

Ölümü kim sevecek…

Ah Arya;

Adresi ayrı diyarlarda ağlıyor yüreklerimiz,

Anılar yağız atlar gibi koşuyor derinlerimizde,

İçimde taşıdığım bu yük artık ağır içime,

Ne zaman vaz geçtim diyecek olsam,

Yosun gözlerin bulaşıyor koşup hayallerime,

Yüzümün şulesinden ışıklar çalıyor özlemin,

“Bismillah” diye yolluyorum yer yüzüne…

Bilmezsin Arya, bilemezsin,

İçimde açılan fay kırıklarına,

Çaresiz kaldı dünya.

Unutulmuş mevsimlerin çiçeklerini soldurdu zaman,

Hüznün fırtınalar estirdiği yüreğime gömdüm gözyaşlarımı,

Gecenin en zifirinde yıldızları sayıp durdum defalarca,

Rüzgarın önünde savurdum isyanımı,

Adın yağmur gibi döküldü gökkubenin katmanlarından,

Ey akla zarar…

Ey efkar…

Ey nazar…

Ey yar…

Hayatı inşirah eyleyen nefti gözlerinde dirilir ziya,

Bir ceylanın bakışlarında hüzün kıyama durur,

İçimdeki dervişler elif gibi dikilir karşıma,

Duyuyor musun?

Avuçlarım aşkı topluyor meyhanelerden,

Ve dualar düşüyor dudaklarıma kelebeklerin kanadından…

Ah Arya;

Bir ömürlük müebbettir gözlerin,

Bir solukluk sarhoşluk,

Anlasan varlığın gezegenleri hizaya getiren rüya…

Eğer gülersen Arya,

Bir şiirin boşluğundan sızarım usul usul,

Aşk ağlar diye sakın korkma.

Bakarsın içimdeki ırmaklardan dökülürüm mülteci düşlerine,

Bir dilencinin kirlenmiş yanaklarından akarım,

Ruhumun çilehanesine.

Yirmi dokuz mum yaktım Arya,

Kapımın önünde dönüşünü bekleyen Mevlevi dervişlerle,

Milyon kere dönmenin derdindeyim,

Haydi çık gel Zümrü’ü Anka kuşum,

Kaf dağını birlikte tavaf edelim…

Ah Arya;

Kırk bohçaya sarıp, kırk mumla sardılar bedenimi,

Kapılarda unuttu Taptuk Emre,

Şimdi gölgesinden korkan ürkek ceylanlar gibi,

İçimde infazı yakılmış kavuşmalar,

Son bir umudu lütfet şefkatli yüreğinle,

Zaten acılar son sürat ezip geçerken benliğimi,

Bari sen unutma beni,

Bari sen unutma beni…

Adem Efiloğlu

26 Mayıs 2026

Saat.19.50