Gün Yüzüne Çıkan Hüzün

/

üşüyor yıllar sonra

nidasını tuttuğumuz dağlar

rüzgar esmiyor yeşildeniz

esmiyor çiçekmemleket

yalınyürek eskisi kadar 

hangi yangına tutuşsak

saatleri bağlar zincire akrep

kalır bir yerde

bir yerden sonra öbür yanımız

anaların ağlayışını gördükçe 

düşerim per perişan yere

dudaklarını biraz öteye çeksene acı

yorgunluğum ondan öpüldükçe

içime oturuyor 

ağlayan yarımız

su içtiğimiz çeşmeler 

kuruduğundan beri

kurşun diline ağırdır mavi

neden

yılandan korktuğumu değil

adresini bilmeyen ölülerden söyle

bir kaç kez seçilmiş söz

toprak, dost düşman

neşriyat dahilinde 

öz be öz çalınmış nefese dair

yaşamak, asmada güller

pencereler kapandıkça ıslanır

üşür aklım yıllar sonra

bile hep aynı kelime

minvali şaşmayan kader

hüzün bir bölünme bir çoğalma aniden

yaşamın orta yerinde

halkların kalbinde ince hastalık

ve kan dönümünde güneş

çocukların dilinde

hangi derde yanayım diyor biri

sür git insan saçlarını bile

yolculuk var

adını unuttuğun gizli şehre

/