Karanlıkta Şahika

/

kınalı saçlarının türküsünü 

çağırdı rüzgar 

har düşer zamanla

ağlama bana şahika

musikiye dönüşen yüzlerce yüz

gecenin uzayan koynunda

şayet 

yitirmişsek kendimizi

unutmuşuz demektir o

kılıçtan ince düşleri

kuşların dilinde şikayet

kapattı gözlerini atılmış düğüm 

bir kabul cümlesi sonunda

uyuma

yalınayak ışıklara bıraktığım 

yadigar masumiyet

ellerinin değdiği her yeri 

tek tek 

seveceğim 

de

ve terket

say ki 

içimi kapladı kaç ünlem 

attım bin çiçekli baharı

kıyamadım yedi renk

yaşasın mı gözlerinde cennet

saçlarının türküsü

çağırsa ya uzaktan şahika

kesildi bilenmemiş dün

orta yerinden önüme 

gülse ya düşerken gün

şimdi biz aynı

ayrı yaraya basılmış tuz tanesi

sesimde ürkek karanlık

çemberine sığmayan ay /esaret 

yok ki bir çaresi

/