Düşte Kal An Ne

 
 Ruhumdan parça koptu sen düşüme girince
Ayın gümüş tozları yeşile dökülürken
Rüzgâr gök mumlarını üfleyip bitirince
Sensizliği haykırdım yüreğim sökülürken.
Amasya’da aradım ayağının izini
Tekirdede’de çözdüm bilmeceni gizini.
Uçuyorsun göklerde bulutu mu giyindin?
Açarak kollarını gece yanıma indin.
Dokunma hayalime yerinde kalsın anne
Çıkarma su yüzüne derinde kalsın anne.
 
Anlattığın öyküler şimdi aklımda kalan
Anılar bardağımda içilecek duru su
Anladım ölüm gerçek yaşamak ise yalan
Doğum ecele gebe beden erik kurusu…
Yeşilırmak bakışın gitmiyor ezberimden
Çağıldayıp akıyor baktıkça her yerimden.
Ömrünün nihayeti bir Ramazanla geldi
Bahar yaz deldi geçti ölüm hazanla geldi.
Dokunma sanrılara dünlere salsın anne
Biliyorum yoksun sen artık masalsın anne.
 
Ellerim koyu mavi ellerim mor menekşe
Ellerim ıslak bugün kuru dere gözlerim
Böyle acelen neydi veda ettin güneşe
Dualarla canlandı akıp giden sözlerim.
Gasilhane içini sabun kokusu sardı
Bilmezdim ölüm beni bu kadar mı yakardı?
Kaderimiz bu bizim terk-i candır mutlaka
Bu dönülmez gidişler imtihandır mutlaka.
Dokunma saçlarıma yandım gecemde anne
Seni unuttum sanma andım hecemde anne
 
Elbisemde kır düşmüş saçlarının telleri
Avcumda saklı durur geçmek bilmeyen kokun
Üstümü ıslatıyor teneşirin selleri
Karanlık ürkütürdü şimdi geçti mi korkun?
Doğduğun günkü gibi sarıldın mı kundağa
Dünyaya sığmıyordun giriyorsun sandığa.
Toprak altı mekânın salkım söğüt dibinde
Cepsiz derler kefene sevapların cebinde
Dokunma ne olursun öksüz düşüme anne
Şiir serdim üstüne yerde üşüme anne.
 
Bil ki eksik geliyor çarpan rüzgârın sesi
Saçlarımdan göklere şimdi ayaz düşüyor
Sanki sen sanıyorum baston tutan herkesi
Yüreğim alev topu vücudumsa üşüyor.
Hasretle mi doldurdun sırtımdaki bohçamı
Armağan mı bıraktın hüznü hüsranı gamı
Ellerimde tuttuğum koca şehir yanıyor
Sen kapımı çalınca kirpiğim uyanıyor.
Geçmişe ne savurdu acep dünde kalan ne
Ziyaretin kavurdu yalnız dünde kal anne.
 
Afet kırat