Sevgiliye Mektup

Sevgili…

Satırlarıma hangi kelimelerle başlayacağımı bilmiyorum.

Aslında çok düşündüm…

Sana olan özlemlerim deşifre olmadan

Kendimi fazla ele vermeden yazmak istedim.

Başarabilir miyim bilmiyorum.

Daha mektubun başında teklemeye başladım.

Kelimeler yumruk gibi oturacak boğazıma

Ve yutkunamayacağım.

Hasretin öyle işlemiş ki içime, kelimeler bilse senden yana

Bir iki sitem yazayım diyorum

Olmuyor…

Kalem benden bağımsız hareket ediyor.

Akışına bırakacağım

Bu mektubu yüreğimin kanıyla yazmaya çalışacağım.

Evet sevgili benden gideli epey zaman oldu

Pişmanlıklarım taze taze duruyor bir köşede

Zamanlı zamansız ziyaret ediyorlar elleri boş

Her gün aklımın kıyısında geziniyor,

İşgal ediyorlar hafızamı

Sonra, tokat gibi iniyor suratıma yaptıklarım.

Özür dilesem ne değişecek?

Geçmişin telafisi var mı sevgili?

Soruyor sorguluyorum kendimi

Tek suçlu o muydu diye?

Benim hiç mi kabahatim yoktu?

İtiraf etmek gerekirse sen!

Madalya takılacak insandın!

Benim gibi geçimsiz birinin kahrını çekip katlandın.

Şunu da iyi biliyorum;

Sevginin güzelliği saflığı, samimiyetin

Yanımda kalmanın tek nedeniydi.

Bırakıp gitmeye razı değildi gönlün!

Sanırım biraz şımardım.

Senden aşkından,  sadakatinde,  emindim,

Hiç kuşkum yoktu.

Ağır geldi taşıyamadım!

Bu mektubu okuduğunda, yüzünü ve mimiklerini

Görmek isterdim.

Sahi yüreğin ‘’cız ‘’eder mi?

Ya da,

Dayanamayıp dönüp gelir misin?

Bunu yapar mısın sahi?

Yok yok gelme sevgili sana kıyamam

Nasılsa alıştın bensiz yaşamaya

Alıştın öyle değil mi?

Değişmedim ben,

Değişemem de,

Yine aynıyım, huysuz, mızmız…

Elimde değil böyleyim işte.

Gözümden yaşlar dökülmeden satırlarıma son versem

Sevgili.

‘’Sensiz hayatın rengi kalemdeki mürekkep gibi ‘’

Gamze  YAĞMUR