Bir Sayfiye Köyü

                        (şubat-2013-Kadıköy)

Bir  sayfiye  köyü  idi  Değirmendere,

İlk  okuldayken, yazın Pazar  günleri de,

Evlendikten, emekli  olduktan  sonra  bile,

Ziyaret  etmiştim orayı  belki  yüz  kere

Vapur  dolusu insan, bilhassa  yaz mevsimi, 

İzmitten geçiyorduk güzelim  karşı sahile.

Denizin mavisi,bağların,yamaçların yeşili

İçinden  akıyordu  vaktiyle, küçük bir dere.

Bahçeler içindeydi   genellikle  ahşap  evleri.

Misafirperverdi  kadınları ve de erkekleri.

Köylü kadınları küfelerle taşırdı mahsulleri,

Bazen, İkram ederlerdi,  kirazları, erikleri.

Gazinolar insanlarla dolup,  dolup taşardı,

Uzaklardan gelenler  bu duruma biraz da şaşardı.

Çay ve kahve yerine tercihleri daha çok ayrandı.

İlk defa gelip  görenler buralara  hayrandı.

Kıyıda  afif bir  esinti yaparsa  rüzgar,

Hele yanımdaysa çok  sevdiğim  yâr,

Parkta ve gazinolarda  asırlık çınarlar  .

Gölgelerinde   huzur  bulurdu   insanlar.

Sene 1956 Eskişehir'de  nasipmiş ki evlendim.

Bir yaz tatili için Değirmendere'ye geldim.

Üç  baldız, üç de bacanak bir aylık süre.

 Birer oda tuttuk  geniş  bahçeli bir evde

Deniz temiz, bilhassa istavrit  balıkları  bol.

Uzak değil ev, denize yirmi-otuz metrelik yol.

Öğle için çoban salatası, bir de balık ızgara,

Yemek için düşmüyorduk hiç de  kara,kara.

Güle, konuşa   yemek yerdik, bahçe içinde,

Günler geçiyordu zevkli, neşeli,güle oynaya.

Ne   çay bahçesi  kalmış  şimdi,  ne  de gönül  sarayı,

Deniz   yutmuş   evleri,   işgal   etmiş   karayı.

Sanki   kavrulmuş   gibi   Ağustos   sıcağında

Binalarla,  sakinleri   yatıyor   denizin   kucağında.

Nerede   deniz   biter,   nerede   başlar  kara?

Deniz  bahçe  sanki, çınarlar su altından boy atmış,

Çay   bahçeleri,  gazinolar,  deniz  dibine  batmış,

Görünen o ki, insana elem veren, korkunç, manzara

Not:1. (17 ağustostaki depremden sonra,

MARMARA DEPREMİ şiirimi yazdım. 

Yukardaki son iki dörtlük o şiirimden)

2. ( Depremden sonra  o bölgeye hiç gidemedim).