Ben Sana Hiç Ağlayamadımki

Hayat,

Yelken açmış,

Giderken avuçlarımdan,

Çözemiyorum bağlarımı kırılmış her yanım.

Kara duman olmuş yalnızlık şairim yokluğuna,

Ne yazar ki of çeksem hasret içiyorum gözlerine.

Doyamadım ki hiç ben sana.

İçimde can çekişiyor her siyah gece,

Ödeşiyor her sözün inan deşiyor nefesin.

Ölüyü öldürmek ne fayda,

Dante gibi ortasındayım işte şiirin,

Her virgülde büküktür boynum noktasında tabut.

İmtihanım güvercin gagasında ey yar,

Buğday olup düşmüşüm kollarına ayrılığın,

Ne istersin ki yorgun kalbimden çeyrek ömrün arifesindeyim.

Gidemedim ki hiç ben senden,

Dağınık dağın kayadibiyim papatya gölgesinde.

Kaldır diyorsun başını,

Gökyüzü cam gibi tuz buz olmuş bocadır ellerime,

Bulaşmış üstüme ayrılığın tüm şarkıları sabahçıyım gidişine.

Ben sana hiç yetişemedim ey yar,

Ne severken ne de gönülden özlerken.

Ayağında zincir yüreğinde kilit var senin,

Sitem etme boşuna ey yar dilde yaşanmıyor bu hayat.

Benim bu derde içim yanarda,

Hasretimi yıldızlara asarım sadece.

İsterim ki, 

Nehir gibi aksın gönülde yaşam,

Deniz gibi çağlasın seven her kalpte.

Pencereye düşmeden önceydi seni sevişim,

Kapıdan girmeden çok daha öncesiydi yüreğime zırh giyişim.

Ey yar !

Beni öyle sevdinki,

Ne önce ne sonra,

Ben sana hiç ağlayamadımki.

22/05/2013

İstanbul/Bülent KAYA