İmla Hatası

Yine düştün yüreğimden parmak uçlarıma…
Ne yazacağımı biliyordum,
Bu yazı zorluğu anlatacaktı,
Seni seviyorum /ama/ dedim.
/ama/ların arkasına sığınan cümleler
Varlığından utandı…
Cansın, canımdasın, iyi ki varsın dedim.
Virgül,
Seni anlatan tüm kelimeleri uzattı…
Aşkına karşılık gelen tüm anlatımlar,
Döküldü birer birer kalemimden…
Kırmıştın beni, neden!!! Dedim.
Ünlemler, kızgınlığı kovaladı…
Hükmedemedim bu kez yazdıklarıma,
Pişmanlığı simgeleyen tüm sözcükler
(Parantez içinde kaldı…)
Sonumuz yok /biz/ dedim…
Kalemim nokta koydu.
Sonrasına ekleyeceğim kelime hükmünü yitirdi…
/ayrılmalıyız/
Kelime dağarcığımdan silindi…

Yine çocukluğum tuttu benim.
Zaten yoruldum yazdıklarımla savaşmaktan,
Mızıkçılık yapıyorum işte…
Vazgeçtim ayrılığı yazmaktan…

Seni seviyorum… dedim arkasına üç nokta dizildi
Hadi gel tamamla beni bıraktığım yerden, bıraktığın gibi(…)