Yalın

/

geçiyorduk 

ağlayan yüzüne kalbini asmış sokaktan

yürüdükçe adımları eksilen iki suret

sıcak güneş ekiyordu gündelikçi topuklarım

öylesine yer değiştirince renk

değiştirmez aşk diyordu adam giderek

parmaklarım beni kaybediyor yalandan 

okurken incelikli 

şiirden bir demet kadın

şehirden ayna seçiyor usulca yolcusuna yakın

yaşlı insanların edasında tutuyor kolumdan zaman 

geçiyorduk öylesine 

aslını yüzüne asmış duvardan

ne malum işçiyim ne malum esmer çocuk

suyundan toprağından caymayan çiçek

gün olur kurak öylesine 

gün olur mavi durur gerçek

kızıla kırılmış testiler vurduk köşe bucak toplayamam

oysa geçiyorduk gülüşünü yola sermiş duraktan 

beklemek

görmedim 

lakin farkındayım bu yediveren sana

veya geç mi kaldım küçükken büyük gelen gölgem

nasıl olsa akıyor su öylesine 

çizdiğimi içine çekerek

saçların atlas son sesim kırık ve ıslanmış zincir

güzel olmalı adınla bir anlık ölmek

/