Uykulu Ağıt

takıldım kaldım bir türkünün ezgisine

"Elif dedim"

dalında kurumuş bir çiçeğe

gözünün feri sönmüş günlerin getirdiği

sen turna kanadına yarenlik eden

serseri kurşun

mekansız mı kaldın şiirsiz mi desem

ağıtla giden

yağmurla yağıp geçen

ağır sancılı umutlar sırtında

ağlasana yaprak ağlasana güz

ağlasana sarı sıcak

bu kaçıncı gece göğsümde kırılan

bu sessiz kuytu kendime

bu öpüp başıma koyduğum hüzün

bu solmuş dün resimlerde

bu yaşamak dedim sana

sonsuzluk dağlarına sarılsana

hapsolmuş sabahların ertesi

ben geldim yine uyan/sana...

mavi trenler geçer gözümün önünden

kalbi yaralı evlere

yanıp sönen ışıklara bakakalmış

emeğe ve koyulaşan yalnızlığa

içime doğru uzayan yıldızlara

sesi kısılmış ırmaklara kaynamış

bu evlerin damında unutulmuş gibiyim

buğulu keder bu

canımın yarısı, uzak

asla uyutmayan bir masalmış deme

inadına öldür karanlığı

bu elim bu yüzüm bu ayağım yolun sonunda

sen yarı yolda bırakma aklımı

kaybolmuş sabahların ertesi

aklımdan hiç çıkma

çalıyorum durup durup kapını

yine ben geldim uyan/sana...

iki yitik gölgeyiz artık

rüzgar

bizden kaçarken uçurur eteklerini

terk edilmiş kentlerin

dağılır can şenliği bahçelerim

senin ellerinde soğuk

benim üstüm başım çamur içinde

bu dermansız dizlerim şahit

bu taşların grisi sokakta

bu balkonun küflü pervazı ah

bu otobüs durağında sökülür içimden

bu son

bu söz sana

hapsolmuş sabahların ertesi

ben geldim yine uyan/sana...

Ekim 26'