Topladım Senden Kalanı

İlk kez karşılaştığımızda

Gülüşünün aydınlığıyla parıldayan

Gözlerinin içinde “ben”i gördüm!

Sustum…

İlk kez sarıldığımızda

Bentleri kıran ırmaklarıyla

Bize baharı getiren

Gözlerinin içinde “sevgi”yi gördüm!

Sustum…

İlk kez şarkımızı mırıldandığımızda

Kanatlanan turnalara eş

Gözlerinin içinde “hayat”ı gördüm!

Sustum…

İlk kez dans ettiğimizde

Kulağımda yüreğe ahenk veren

O tatlı sözlerinin eşliğinde

Gözlerinin içinde “kadın”ı gördüm!

Sustum…

İlk kez dertleştiğimizde

Bizden başka kimselere aldırmadan

Hayatları tek nehire doldururken

Gözlerinin içinde “umut”u gördüm!

Sustum…

İlk kez haberleştiğimizde

Yüreğin sesinden güç alarak

Farklılıkları aynı anda kesiştirip

Gözlerinin içinde “hayal”i gördüm!

Sustum…

İlk kez kırıldığımızda

Ellerinde tuttuğun çiçeklerle

Bizi bütünlemen yok muydu

Gözlerinin içinde “yürek” gördüm!

Sustum…

İlk kez sorduğumda o gün

Yüreğimiz sevinçliyken 

“Aşk mı, bu bizimkisi”

Gözlerinin içinde “telaş”ı  gördüm!

Sustum…

İlk kez birleşemeyince anlarımız

Benlik şehrimizi sert rüzgârlar kesti ya

Gözlerinin içinde “imkânsız”ı gördüm!

Sustum…

İlk kez anlatamayınca kendimi

Hafifçe dudak büktün de bana

Gözlerinin içinde “çocuk” gördüm!

Sustum…

İlk kez, o son görüşmemizde

Anladım ki

Sendeki dinmeyen öfkenin nedeni

O büyük yüreğinin iç çekişiymiş…

Gözlerinin içinde “azap” gördüm!

Sustum…

İlk kez,  bize kavuşabilmenin

Senin özlemlerinle olacağını

Fark edince derinden

Gözlerinin içinde “ayrılık” gördüm!

Sustum…

İlk kez “bir daha arama” dediğinde

Gidişinin karanlığıyla ağlayan

Beni  görüp de üzülme diye

Gözlerinin içinde “serap” gördüm!

Sustum…

İlk kez sensiz kaldığımda

Topladım senden kalanı…

Ağlamadım, bizle dolan anların hatırına…

Yalnız, sormak istedim sana:

Bir an için bile olsa,

“Gözlerimin içinde “sen”i gördün mü?..”

Korktum bizim için;

Kıyamadım, o kısacık bahara…

Ve o gözlerin anısına…

Soramadım, hiçbir şey !

Sustum…

 Yegâh Elif Mirzâde (R)