Dünüm Bugünüm Yarınım

            Git gide ağırlaşıyor üzerimdeki acılar. Bilmiyorum. Belki de sensizliktir  bedenimi, ruhumu zedeleyen.

                 Nasıl bir acı bu hiç geçmiyor. Bilmem ki şimdi, hangi unutulmanın, yalnızlığın ufkundayım. Dönecekmişsin gibi beklemek canımı acıtıyor aslında yorulmadan, bıkmadan, beklemek ağır geliyor aslında. Kimsesiz kalmış gibiyim sanki. Etrafımda tanımadığım yüzler var. Hiç biri sen değil, hiç biri bize benzeyemez aslında biliyorum. Ya da bu yaşadıklarım kalbime göre değil. Belki de ihtiyacımız olan tek şey sırtımızı bir duvara yaslayıp, yıldızlara bakarak aşk yorgunluğunu üstümüzden atmamız gerekir.

              Biliyorum aslında. Bazen çok sevmek de yorar insanı. Gönlümde derin bir yara var. Sensizlikten yalnızlığa doğru kanıyor. Gözlerim aşkından yanmaya başladı. Her damla elime düşerken bir kez daha yalnızlığımı ve kimsesizliğimi hatırlıyorum. Dün senle güzeldi aslında. Ne denli hayaller, umutlar, yaşanmışlıklar vardı. Bu günse yine seni düşünüyorum ama sen yoksun. Yarınsa... hiç ümidim yok aslında.

                   Yarına sağ çıkacağım belli bile değil aslında. Büyük bir tereddüt içindeyim. Belki beyazlar içinde, soğuk topraklara koyacaklar beni.  Belki de üzerime o toprağı atmak nasip olmayacak sana. Hak etmiyorsundur belki de. Acı çekeceksin ya da bir yandan kin, nefret, hüzün yaşarken diğer yandan da bensizliği tadacaksın aslında. Ya da arkanı dönüp ölüm korkusundan, benden uzaklaştığını zannedeceksin. Oysa ki ben her an yanında olacağım. Bedenim bu dünyadan göçüp gitse bile.

             Yada yoluna ne çıkarsa çıksın onu yaşamak zorunda kalacaksın. Ya gülmekten mutlu olacaksın ya da ağlamaktan öleceksin.