On Dört Haziran 1

Hayat henüz bir düğüm, yaşamsa sıfır noktasında.

Tüm gücümle ağlayarak selamladım adıma tahsis edilen zamanı.

Sevmesini sevilmesini bilmeden, kırılmasını kırmasını tatmadan kucakladım yalnızlığı.

Sevincimle emekledim, iştahla istedim. Titrediğimde üşümeyi, terlediğimde bunalmayı kendi çabamla öğrendim. Dilim yandığında reddetmeyi, ısrar olursa kusmayı gerekirse kızaran surat olmayı kendim öğrendim.

Yumuk ellerim pamuk tarlasına dokunamadığında !

Yalnızlığı karanlıktan, korunmayı oyuncaklarımdan bekledim.

Büyümeyi annemden, özlemeyi babamdan, azarlanmayı dadımdan,

Okumayı ondan, yazmayı şundan konuşmayı bundan öğrendim.

Hayat neydi sahi ?

Sevinç ? özür ? hüzün ?

Ne zaman zorlasam gözyaşlarımın dikişleri patlıyor.

Hayallerim daha tankların gölgesine düşmeden ezilmiş,

Muhtıra; önlüğümün ilk düğmesini koparıp beyaz yakamın kirinde doğarken ölmüşüm geleceğe.

Anlayacağın,

Kendime hazırlanacak zamanım hiç olmadı.

Kimi zaman raylara uzandım herkese bölünmek için, kimi zaman yorulduğum için.

Biliyorum

Biyografim sadece sana değil bana da  ağır geliyor.

Sen

Şimdi beş gün sonra tıpkı benim gibi tüm gücünle ağlayarak vereceksin turist Ömer selamını ve ben nerden başlayacağımı inan bilmiyorum.

Kafamın içinde,

Yaşlı ağaç gibi kendi gövdemde ve kavuğumda prova ediyorum hakettiğin sevinci.

Ama bilmeni isterim ki,

Baban yazıyor, seslendiriyor ve yorumluyor hatta senin için enstrüman bile çalmaya başladı belki karşılıklı çalar ya da söyleriz diye.

Ne garip

Gözlerim yine ıslak ama heyecan ve sevinçle sarmaşdolaş bu defa.

Sevgili Nehir;

Babasının güzel kızı, şaşkın ve  birazda duygusal bir baban var durumu idare et olurmu.

Sevgilerimle…

Bülent KAYA

İstanbul/10/062013