Çizgi

Onlarca çocuk gülümserken yüzünde

Çizgi  dedi  usulca  dudakların

Kalbinin çizgilerini kazıdı

Kan tutan parmakların

Elleri kalbinin derininde esir…

Kapatıp kulaklarını

Söküp atmak istedi uğultuları

Ve ilk kez cesaretine yenildi

Az ötede

Mendilini açmış kemancı

Meczup bir iniltiyle inletirken notaları

Çok güzel bir sese nazire yapıyordu şiir

Ve mısralar ölüyordu

Şairin dudaklarında

Onlarca çocuk gülümserken yüzünde

Ağlayan gözlerini yıkardı yağmur

Annesine öykünürdü karnı aç serçe

Bir lokma ekmeği uğruna

Sokak sokak aşk yanarken yüreği

Bi  cümle  sev kendini

Bi cümle

Eğmeden başını

Bi cümle cesaret

Ölümsüz bir rayihadır sevda

Uyuduğunu sanan zamana inat…

Söylemen lazım

Baharı kaçırmadan

Yakarışların

Şerh düşen mısraların izinde

Gri bir toz bulutu

Gece esiyor püfür püfür

Sussan zamanı yargılıyor denklemler

Konuşsan

Dinlemiyor hiç kimse

Adem Efiloğlu

Not:

Ne kadar kaybolur içinde insan