Hiç Kendine İyi Bak Diyemedim

Kalktım yine bu sabah vapur sesinde,

Haykırdım bulutlara içimdeki güvercinleri.

Oltasına takıldığım hayatın parmak ucunda arşınladım sabahı,

Soğuk suya düşen suretimin günaydınlarını sildim kalp yazması rüyalarımla.

Bir şarkı tadında demlediğim çayın siyahında karıştım kahvaltıya,

Uzak düşlerin kadeh izinde ayılmaya çalışmak bu olsa gerekti;

Yalancı günün rutin gün doğumunda,

Biraz söylendim biraz içerledim mektup yorgunluğunda.

Salıncak mıydı yoksa gökyüzüne tutunan gözlerim ?

Hani akşamdan kalma yıldız gibi.

Ön sözüyüm yazılacak kitabın, finaliyim belki de orta oyunun;

Ne farkeder ki bendeki, bense figüran.

Sıkışmış kavanoz kapağı gibi ne sağa ne sola,

Kafası hep duman.

Oturup yazsam baştan herşeyi olmazdı belki yazdıklarım,

Kalsam dünde “şiir”  kalmasam  “boş”;

İki ucu papatya işte mecaz kıvamında.

Yan yana geçen hüzünler,

Koyun koyuna yatan özlemlerdi kalemi traşlayan,

Hiç kendine iyi bak diyemedim.

Dibe vuranlar ne şanslı.

Karanlık kuyulara çadır kuranlar,

Sığmaz hiçbir zaman kabına, doymaz yalnızlığa.

Parçalı bulutlu sözlere kaptanlık etmek zordur zorluğunu bilene.

Aşıkım, meşkim, sevdalıyım, yalnızım,rüyayım kendime.

Çünkü

Seviyorum güneş tadında,

Özlüyorum yıldız yalnızlığında.

Kahvaltıya düşen nağme gibi görünse de,

Ben her gece hamileyim.

Yalnızdır şair, öksüzdür belki de yetim.

Özü,

Gözündeki utangaç yaşlarda saklı olan her şair kalbinde hıçkırıktır.

Öyleyse,

Günaydın gece, iyi geceler güneş…

Bülent KAYA     

İstanbul/05/07/2013