İki Kelebek Bir Serçe

İKİ KELEBEK, BİR SERÇE

Bir kelebek konar

Kırmızı karanfile koşar adım

Beyaza çalan krem rengi

Sade ve katıksız

Saf ve masum

Kelebek ve karanfil

Ne de güzel yakışır

Kırmızı ve beyaz

Kanatlarını diker

Durur kıpırdamadan

Kelebekler de düşünür mü?

Belki de düşünür kimbilir.

Farkında mı acaba?

Hepsi hepsi bugün

Ömrünün ilk ve son günü

Farkındaydı da hüzün mü çöktü?

Derken;

İkinci bir kelebek

Gelip konar yanına

Tayfın bütün renkleri

Özenle yerleşmiş gibi

Rengarenk coşkulu

Kıpır kıpır hiç durmuyor

Bir popo sallar

Vira kanat çırpar

Bizimki hareketlenir biraz

Ön ayaklarıyla şöyle bir

Ağzını, yüzünü sıvazlar

Sanki iki kelebek sohbetteler

Renkli diyor ki;

Neden böyle hareketsiz durursun

Haydi, canlan biraz

Topu topu bir gün yalnız

Tadını çıkar, gez, toz, eğlen

Bir çiçekle ömür geçmez

Bak çevrendeki güzelliklere

Bütün nimet seni bekler

Bizimki iç çeker;

Neden?

Neden?

Neden?

Ne olurdu şu güzellikleri

Daha uzun yaşasaydık?

İlişme bana,

Var git kendi yoluna,

Bırak beni kederimle baş başa.

Renkli kelebek kanatlarını çırpıp,

Biraz yükselerek seslenir;

Her şeyin var bir sebebi,

Yaratan ki! Öyle istedi.

Bize düşen boyun eğmek,

Yaşamak en güzeliyle dedi.

Ve bir pati savruldu,

Karanfile doğru,

Ortalık bir anda kanat tozu.

 Olanları gül dalında seyreden

Serçenin sesi duyuldu;

Hayat verilmiş bir nimet

Nasıl yaşadığına dikkat et

Senin kader dediğin

Kendi elinle ettiğin

Verilmiş güne şükret

Hakkıyla hayatına devam et.