Dünden Beri

Dün geceden beri bende

hiç gitmeyecek sandığım;

bir iç yangını,

bir isyan kıpırtısı var.

Durup durup bağırasım,

hıçkırarak ağlayasım,

olay çıkarasım var.

Hani biri sorsa,

-neyin var, diye

Somut  bir şey söyleyemem belki.

Şuram ağrıyor diyemem,

canımı sıkan bir olay da anlatamam öyle

Lakin kararsız bir hava katmanı gibi

durup da yutkunacağım yerin tam ortasında.

göz pınarlarıma yakın,

kalbimin en kenarında nöbet tutmakta.

Ağlasam bir kova dolusu,

gülsem deli der, içeri atarlar...

Desem ki: Ey ruhum...

sıkışıp sıkışıp nedir anlatmak istediğin?

derdin nedir; kastın ne, gözünü sevdiğim?

yemekse yemek, su ise su,

sevmekse sevmek...

daha ne istersin zavallı ömrümden?

Bilirim ki susacak domuz,

konuşmayacak...

Boşluk; bir mavi atlas gibi.

Uzunca bir yol, gitmek için belki

ama gel gör ki;

gönlü geniş olana hücreler havza olur,

dar olana fezayı versen sıkılır...

benimki de o hesap demek ki

Gökyüzünü verseler ellerime,

yüksüneceğim ve istemeyeceğim...

bana olur bazı bazı

böyle şeyler.

tam bütün arzularıma kavuşmuşken örneğin,

içimi bir sıkıntı kaplar ki; sormayın

sanırsınız cezaevinden mahpus kağıdı çıkarmışlar...

Bana bir şey olmuyor da o sıra,

Yanımdaki -muhtemelen sevildiğini zanneden-

bir hayal kırıklığı yaşıyor ki, kocaman...

Ona acıyorum en çok.

Ah gönlüm,

ah ıstıraba meftun,

derde tutkun, biçare gönlüm...

Sevdiğin vakit, terk edip geri kalanı, seveceksin.

Gittiğin vakit, geldiğin yerden

hiç bir şey getirmeyeceksin.

Sevindiğinde ağlamakta olan içinde bir yerlerde

geçmiş günlerden kalma hatıralarına

hiç geçit vermeyeceksin.

Hep güleceksin

Hep güleceksin

Hep güleceksin...

Sonra istediğin gibi seyredeceksin...                                              hasretlin: beyincik bilo